DZIŚ JEST:   18   PAŹDZIERNIKA   2019 r.

Św. Łukasza Ewangelisty
 
 
 
 

Czego nauczyłem się od swojego niepełnosprawnego syna. Wzruszające świadectwo ojca

Czego nauczyłem się od swojego niepełnosprawnego syna. Wzruszające świadectwo ojca
#NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ    #WIARA    #KRZYŻ    #NAUKA    #CIERPIENIE    #AUTYZM    #ŻYCIE    #ABORCJA    #DAR

W czasie swoich odwiedzin w University of Mary w Dakocie Północnej udzieliłem kilka odczytów i miałem sposobność uczestnictwa w wykładzie na temat problemu cierpienia, jaki wygłosiła filozof Eleanore Stump. Cały wykład był zajmujący i skłaniający do refleksji, ale uderzyły mnie w szczególności słowa Clary Claiborne Park, przytoczone przez profesor Stump.

 

Mówiła ona: Nasze życie się zmienia i zmienia nas, przekraczając nasze oczekiwania. Nie zapomnę bólu – boli to w sposób szczególny, kiedy patrzę na przyjaciół Jessy, z których niektórzy są dokładnie w jej wieku, i pozwalam sobie przez chwilę na myśli o tym wszystkim, czym ona być nie może. Jednak nie możemy przesiać doświadczenia i zatrzymać tylko tę część, która nas nie rani. (...) A zatem: to doświadczenie, którego nie wybraliśmy, w przypadku którego zrobilibyśmy wszystko, by go uniknąć, sprawiło, że staliśmy się inni, że staliśmy się lepsi. Dzięki niemu otrzymaliśmy lekcję, której nikt chętnie nie studiuje – twardą, powolną lekcję Sofoklesa i Szekspira – że dojrzewa się poprzez cierpienie.

 

Dr Park mówi dalej, że cierpienie i nauka wyniesiona z cierpienia były „darem Jessy”. Był to dar mądrości poprzez gorzkie doświadczenie, którym jej autystyczna córka obdarowała jej rodzinę. Słowa te przypomniały mi inne wyrazy mądrości, jakie przekazał mi kiedyś jeden z moich przyjaciół. Większość z nas jest tutaj po to, aby się uczyć – powiedział mi – ale niektórzy z nas są tutaj po to, by uczyć innych. Jego słowa trafiły w dziesiątkę. Były tak prawdziwe! Uświadomiłem sobie, gdy słowa te do mnie dotarły, że nasz syn, który ma zespół Downa i autyzm, jest tutaj jako nauczyciel. My, jego rodzice, jesteśmy tutaj po to, aby się o niego troszczyć – z pewnością, ale on jest tutaj po to, aby troszczyć się o nas. On potrzebował nas, byśmy zatroszczyli się o jego potrzeby materialne; my potrzebowaliśmy go, by zatroszczył się o nasze potrzeby metafizyczne.

 

Leo, nasz syn, uczy nas cierpliwości. Uczy nas bezinteresowności. Uczy nas wstrzemięźliwości. Uczymy się powściągać swoje pragnienia po to, by spełnić jego potrzeby. Wiedząc, że potrzebuje nas, pomaga nam zrozumieć, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem. Jego łagodność zawstydza nas w naszej pysze.

 

Oto niektóre rzeczy, jakich nas uczy; ale taka lista nie oddaje sprawiedliwości jego zdolnościom nauczycielskim i darom, jakimi nas obdarza każdego dnia. Jesteśmy jego dłużnikami na sposoby zbyt liczne i różnorakie, by je wymieniać i w sposób, który w równym stopniu uniemożliwia odpłacenie, w jakim niemożliwe jest adekwatne wyrażenie tej wdzięczności.

 

Jednym ze sposobów wyrażenia naszej wdzięczności jest postrzeganie Leo jako daru krzyża. Sprowadzanie wcieleniowej wspaniałości naszego syna do zwykłej abstrakcji metafory nie oddaje mu sprawiedliwości, ale pokazuje w rzeczywistości, o co chodzi. Potrzebujemy krzyży, które życie nam zsyła, by nauczyć nas tego, czego musimy się nauczyć. Krzyże nas krzyżują. Wywołują u nas wściekłość krzyżując nam plany. Krzyżują realizację naszych pragnień. A sprawiają to, ponieważ potrzebujemy tego pokrzyżowania. Musimy nauczyć się bezcennej lekcji, że miłość jest nieodłączna od samopoświęcenia. Jeśli nie poświęcimy się dla bliźnich, bliźnich poświęcimy dla nas. Jeśli nie przyjmiemy krzyża, ukrzyżujemy bliźnich. Czy istnieje lepsza lub ważniejsza lekcja, jakiej moglibyśmy się nauczyć?

A co z innymi, podobnymi do Leo, którzy zostają złożeni w ofierze na ołtarzu egoizmu ich rodziców?

 

W filmie dokumentalnym, pokazanym kilka lat temu przez BBC – „Świat bez zespołu Downa”, w którym prezenterką była aktorka sama mająca syna z Downem, zwrócono uwagę na fakt, że 90 procent ludzi w Wielkiej Brytanii, którzy wiedzą, że ich dziecko urodzi się z zespołem Downa, dokona aborcji.

 

„Lekarz nam powiedział: Przykro mi, tak mi przykro. Dyżurująca pielęgniarka płakała. Wydaje mi się, że nikt nie powiedział nic pozytywnego – mówi Sally Phillips, prezenterka dokumentu. – W ogóle nie byłoby inaczej, gdyby powiedzieli mi, że moje dziecko nie przeżyje tego”. Innymi słowy i by wyrazić to wprost – byłoby lepiej, gdyby dziesięciodniowy synek pani Phillips, właśnie zdiagnozowany pozytywnie jako posiadający zespół Downa, nigdy się nie urodził. Tylko mały krok dzieli taką postawę od uduszenia dziesięciodniowego dziecka – co jest „ostatecznym rozwiązaniem” problemu, jakie już jest zalecane przez pewnych filozofów opowiadających się za „prawem do wyboru”. Podobnie jak Clara Claiborne Park, pani Phillips mówi, że fakt, iż ma swojego synka, Olly’ego: „zmienił mnie i moją rodzinę na lepsze”.

 

„Powiedziano mi, że to tragedia, a w rzeczywistości to komedia – mówi. – Przypomina to serial komediowy, w którym coś wydaje się iść źle, ale w końcu nic złego się nie dzieje. Jest on także niezwykle troskliwy. Jako jedyny z trójki moich dzieci każdego dnia pyta się, jak mi minął dzień. Jest naprawdę życzliwy. Naprawdę skupia się na innych ludziach. Jest naprawdę uzdolniony emocjonalnie. Zauważy, kiedy ludzie są zmartwieni, gdy ja tego nie widzę”.

 

Niektórzy krytycy byli zakłopotani faktem, że BBC wyprodukowała taki film dokumentalny, który jest „zadziwiająco pro-life”, a recenzent z angielskiego „Guardiana” narzekał, że pani Philips była „stronnicza”, ponieważ miała dziecko z zespołem Downa, a zatem nie mogła osądzić tej kwestii obiektywnie. Można się zastanawiać, czy ten sam recenzent powiedziałby, że ofiary apartheidu w Afryce Południowej, tacy jak Nelson Mandela, byli zbyt „stronniczy”, by osądzać moralne aspekty segregacji rasowej albo – co byłoby ściślejszą paralelą, wziąwszy pod uwagę, że mówimy o tych, którzy poświęcają się, by zachować życie bliźnich – że Oskar Schindler był zbyt „stronniczy” wobec nazistowskiego rozwiązania w postaci systematycznej eksterminacji niepożądanych ludzi, by osądzać moralne aspekty Holocaustu.

 

Co myśleć o tych, którzy nie tylko odmawiają nauczenia się tego, czego dar niepełnosprawnych dzieci nas uczy, ale dążą do eksterminacji nauczycieli, by nie musieć pobierać u nich tych nauk? Co mamy myśleć o kandydatce na prezydenta, która chlubiła się popieraniem mordowania takich nauczycieli? Co mamy myśleć o jej planach, by nie tylko ułatwić zabijanie takich nauczycieli, ale także zmusić resztę z nas do płacenia za ich eksterminację? Pamiętając o tym i niezależnie od tego, co myślimy o Donaldzie Trumpie, możemy być zadowoleni, że taka osoba nie jest w Białym Domu.

 

Joseph Pearce

Tekst pochodzi z portalu "Faith & Culture"

 

Źródło: faithandculture.com

Tłum. Jan J. Franczak


DATA: 2019-09-20 14:13
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
7
 
 
 
Skomentuj arytukuł
Nick *:
Twoja opinia *:
wyślij opinie
Regulamin forum portalu PCh24.pl.
Kliknij aby przeczytać

Regulamin forum portalu PCh24.pl:

1) Na forum nie wolno umieszczać komentarzy które:

- promują zachowania dewiacyjne, sprzeczne z prawem naturalnym;

- obrażają wiarę katolicką i Kościół katolicki;

- zawierają wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.);

- zawierają informacje obarczające niesprawdzonymi zarzutami inne osoby (art. 23 Kodeksu cywilnego);

- przyczyniają się do łamania praw autorskich (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994r.);

- zawierają linki i adresy do stron WWW, dane osobowe, teleadresowe lub adresy mailowe

- są reklamami lub spamem (nie mają nic wspólnego z komentowanym artykułem)

- są bezpośrednimi, brutalnymi atakami na interlokutorów lub nawołują do agresji wobec nich

- są niestosowne w kontekście informacji o śmierci osoby publicznej bądź prywatnej

- zawierają uwagi skierowane do redakcji PCh24.pl. (za te ostatnie jesteśmy bardzo wdzięczni, prosimy jednak o kontakt mailowy, tylko wówczas mamy bowiem pewność, że trafią one do osób odpowiedzialnych za treść serwisu).

2) Wszystkie komentarze naruszające pkt. 1 niniejszego Regulaminu będą usuwane przez moderatora

 

Komentarze

Jaką Alicję? Jest w tekście?
25 dni temu / Kom
 
"Pilna modlitwa za Alicję! Matko Miłosierdzia ulituj się prosimy." z Piotr Mrotek, Opublikowany 21 wrz 2019
26 dni temu / kwiatek77
 

 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2019 by
STOWARZYSZENIA KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
M. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.