DZIŚ JEST:   24   KWIETNIA   2018 r.

Św. Marii Pelletier
Bł. Mariana z Ratyzbony
 
 
 
 

(? – ok. 703)

Św. Wolfram, biskup

Św. Wolfram, biskup
Katedra w Sense, fot. Urban / commons.wikimedia.org

Pierwszy żywot Wolframa (Vita Vulframni) nie podaje daty urodzenia tego świętego. Wiadomo jedynie, że ojciec jego służył jako oficer na dworze dwóch z kolei królów frankońskich z dynastii merowińskiej, Dagoberta I i Chlodwiga II. On sam był natomiast dworzaninem Chlotara III i Teuderyka III. Wychowany w świętej wierze katolickiej i dobrych obyczajach, od młodego wieku zaprawiał się w czynnościach duchowych i wiele czasu poświęcał na studiowanie Pisma Świętego. Rychło też przyjął święcenia kapłańskie, a majętności swoje oddał na rzecz benedyktyńskiego klasztoru Fontenelle (obecnie opactwo Saint-Wandrille). Wkrótce został arcybiskupem diecezji Sens. Zasłynął na tej stolicy z prawdziwie ojcowskiej troski nad powierzoną mu trzodą, dla której był zawsze przystępny i świecił przykładem cnót. Długo jednak nie trwały jego spokojne rządy, zechciał bowiem Pan Bóg posłużyć się jego gorliwością dla innego rodzaju dzieła, dla pracy apostolskiej wśród pogańskiego ludu.


Idąc za przykładem misjonarzy angielskich, zabrawszy kilku kapłanów z opactwa Fontenelle, wyruszył do rozłożonej u wybrzeża Morza Północnego Fryzji, aby tam głosić zmartwychwstałego Chrystusa i siać ziarno świętej Ewangelii. W niedługim czasie po jego przybyciu owa kraina rozbrzmiała echem czynionych przez niego cudów i głoszonych nauk. Zachowało się między innymi podanie o dwóch nadprzyrodzonych zdarzeniach, jakie stały się udziałem świętego apostoła dla pociągnięcia pogańskich dusz do światła prawdziwej wiary. Otóż lud zamieszkujący te tereny przechowywał odziedziczony po przodkach zwyczaj czynienia swoim bogom ofiar z ludzi. Pewnego razu Wolfram spotkał owych pogan prowadzących dziecię na śmierć. Ulitowawszy się nad pacholęciem, stanął w jego obronie. Jeden z kapłanów odpowiedział mu, iż jeżeli jego Chrystus uratuje dziecko, to będzie mógł ofiarować je swojemu Bogu na służbę. Tak też się stało – chłopiec powieszony na gałęzi, wsparty cudowną mocą, jakoby zasnął na dwie godziny, a potem w wyniku gorącej i nieustannej modlitwy misjonarza spadł razem z powrozem. Wielka ilość niewiernych widzących to zdarzenia przyjęła chrzest z rąk Wolframa.


Innym razem prowadzono dwoje dzieci, aby utopić w morzu. Święty biskup i tym razem nie mógł patrzeć obojętnie i oddał się żarliwej modlitwie u brzegu morza. Widząc, jak starszy z chłopców podtrzymuje swego brata, aby ten później utonął, misjonarz przeżegnawszy się krzyżem świętym wstąpił na taflę wody i nie zmoczywszy szat, przeniósł zdziwione dziatki na brzeg. Ludność przytomna temu cudownemu zdarzeniu również przyjęła chrześcijaństwo.


Więcej kłopotu miał święty z władcą ludu Fryzów, Radbodem, który obiecał wprawdzie ochrzcić się, ale wciąż był silnie przywiązany do wiary swych przodków. W końcu zapytawszy Wolframa, który opowiadał mu o niebie i piekle, czy większość jego przodków jest w gronie błogosławionych czy też wśród cierpiących męki wieczne potępionych, gdy dowiedział się, że, aby przekroczyć bramy niebios, potrzebny jest chrzest święty, którego nie otrzymali jego ojcowie, odparł, że woli być z nimi niż z garstką ubogich w krainie, którą obiecuje mu misjonarz. Wkrótce umarł, nie obmyty wodą chrztu. Tak też sprawdziła się nauka Chrystusa Pana, iż nie poniesie możny swych bogactw i zaszczytów po śmierci, a ubodzy, ale wierni prawdziwemu Bogu, odbiorą obfitą nagrodę u Dawcy wszystkich dóbr.


Po zakończonej misji święty Wolfram osiadł jako prosty mnich w opactwie benedyktyńskim, z którego niegdyś wyruszył. Tam dokończył swego żywota i zmarł około roku 703.

Kościół wspomina św. Wolframa 20 marca.

FO


DATA: 2012-03-20 21:18
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
1
 
 
 

 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2017 by
INSTYTUT EDUKACJI SPOŁECZNEJ I RELIGIJNEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Fundacji Instytutu Edukacji Społecznej i Religijnej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.