DZIŚ JEST:   24   PAŹDZIERNIKA   2020 r.

Św. Antoniego Marii Clareta
Bł. Jana Balickiego
 
 
 
 


Polonia Christiana nr 7  >   Dossier: Czy Rosja się nawróciła?

Ks. Andrzej Steckiewicz

Zraniona dusza


Mówiąc o obecnej sytuacji społecznej w Federacji Rosyjskiej, należy sięgnąć do historii – tej dawniejszej, ale szczególnie dotyczącej ostatniego wieku.

Kiedy bojarzy rosyjscy zrozumieli potrzebę przyjęcia chrześcijaństwa, niepodzielony jeszcze Kościół żył już dwiema tradycjami – zachodnią z centrum w Rzymie i wschodnią z ośrodkiem w Konstantynopolu. Gdy po przybyciu do stolicy Bizancjum, zetknęli się z bogatą cywilizacją, kapiącymi od złota świątyniami, z przypominającymi nieziemski świat kopułami, stwierdzili: „Tu się czujemy jak w niebie, tak powinno być i na Rusi”. I od tego czasu budowano tę – jak często do dziś się mówi – prawosławną, „świętą Ruś”.

Budowano ją z podziałami społecznymi, z ogromnymi dysproporcjami, gdzie jedni mieli bardzo wiele, a życie innych zupełnie się nie liczyło. Elementem trwałym i jednoczącym społeczeństwo było jednak prawosławie, naturalna religijność i wiara charakteryzująca się swoistym rozumieniem ikony uważanej za sakrament – widzialny znak niedostrzegalnej rzeczywistości.

Największy rosyjski reformator – car Piotr I po wielu podróżach po świecie, podjął próbę reformy państwa i armii, a nawet kultury i religii. Jednak drastyczne metody, jakie zastosował sprawiły, że nastąpiło jedynie bardzo powierzchowne upodobnienie Rosji do innych krajów europejskich. Kolejni carowie, idąc jego śladem, budowali potęgę imperium, często kosztem tysięcy ofiar ludzkich.

Niewątpliwie najbardziej bolesny dla narodu rosyjskiego i rodziny był jednak wiek XX. Zostawił on swoje tragiczne piętno na najbardziej doświadczonym narodzie – Rosjanach, ale również na innych nacjach wchodzących w skład Związku Radzieckiego. Polityka sowiecka od samego początku była przeciwna rodzinie. Doprowadziła do jej dewastacji w wielu narodach przez wieki naturalnie kształtujących tradycyjny model tej podstawowej wspólnoty ludzkiej.

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 

Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 

 

Spalenie dwóch kościołów w stolicy Chile – na tydzień przed kluczowym dla tego kraju referendum konstytucyjnym – jest wyrazem chrystianofobii radykałów „nowej lewicy,” ale także frustracji większości społeczeństwa, które chce odejść od neoliberalnej spuścizny gen. Pinocheta i „zrównoważonego rozwoju” wdrażanego przez rządzącą elitę.

 
 

Rewolucjoniści zawsze uważali, że szerzenie rozpusty jest najlepszym mechanizmem na przygotowanie gruntu pod nową rewolucyjną rzeczywistość, nowy świat i nowego człowieka stworzonego przez rewolucję. Rozpusta jest wielkim resetem niszczącym wszystko, co dotychczas było – powiedział prof. Grzegorz Kucharczyk podczas konferencji „Utopia tęczowej rewolucji”.

 

Siły Obronne Izraela (IDF) utworzyły w zeszłym roku nową, elitarną jednostkę, która ma zrewolucjonizować pole bitwy. Składa się ona z piechoty, komponentu pancernego i wsparcia powietrznego. Jednostka ma być w stanie operować w dowolnym miejscu na świecie w celu szybkiego lokalizowania i nisczenia wroga.

 

Niektórzy sądzą, że myśl o grzechu zanadto obciąża życie chrześcijańskie. Chcieliby ją usunąć krzepiącą myślą o Odkupieniu przez Chrystusa, o naszym dziecięctwie Bożym. Myśl o grzechu nie powinna być oczywiście głównym czynnikiem w naszym życiu religijnym. W takim razie nie Bóg, ale nasze własne ja byłoby ośrodkiem życia. Ale świadomość grzechu, który tyle razy zakłóca stosunek między Ojcem w niebie a dzieckiem na ziemi, nie powinna zniknąć z naszego życia i naszej modlitwy.

 

1795 – Rosja, Prusy i Austria zawarły konwencję w sprawie III rozbioru Polski. Na jej mocy Prusy otrzymały Mazowsze oraz tereny po Niemen, a także zachodnią część Rzeczypospolitej po Pilicę, Wisłę i Bug (z Warszawą). Austria zajęła Małopolskę z Krakowem i Lublinem oraz część Podlasia i Mazowsza. Rosji przypadła pozostała część Rzeczypospolitej po Bug i Niemen.


Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 

Copyright 2020 by
STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.