DZIŚ JEST:   03   GRUDNIA   2020 r.

Św. Franciszka Ksawerego
Św. Kasjana, męczennika
 
 
 
 

Zginął za wiarę rozszarpany przez zwierzęta. Dziś wspominamy św. Ignacego Antiocheńskiego

Zginął za wiarę rozszarpany przez zwierzęta. Dziś wspominamy św. Ignacego Antiocheńskiego
anonimous, Public domain, via Wikimedia Commons

Dziś Kościół wspomina wielkiego świętego, męczennika i ojca Kościoła – świętego Ignacego Antiocheńskiego – który zginął za wiarę w Rzymie rozszarpany przez zwierzęta. To święty biskup epoki pierwszych chrześcijan, uczący żarliwej miłości Boga i chrześcijańskiego życia. Równocześnie, to także świadek wiary Kościoła i wiary w Kościół, zachowywane i bronionej przez wszystkie wieku.

 

Chrześcijańska legenda podaje, że Ignacy miał być dzieckiem postawionym przez Chrystusa przed Jego uczniami, świadkiem słów „Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego. Kto się uniży, jak to dziecko, ten jest największy w Królestwie Niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje” (Mt 18, 1-4). Choć wydaje się to wątpliwe, to całym swym życiem, służbą i nauczaniem dał świadectwo Ewangelii Chrystusowej i wierze otrzymanej od apostołów.

 

Święty Ignacy wiernym przedstawiał się jako „Teofor”, „noszący” – głoszący – Boga. Wiemy, że był jednym z pierwszych (drugim bądź trzecim, w zależności od podania) biskupów Antiochii, znaczącego miasta na mapie ówczesnego imperium. Sukcesję apostolską otrzymał od świętego Piotra lub (jak wskazują inni) od świętego Pawła. Był równie wytrwały w prześladowaniach, co i stanowczy w obronie prawdziwej wiary przed herezją. Gorliwie zwalczał błędy doketystów kwestionujących wcielenie Słowa Bożego, jak i błędy judaizantów.

 

W ten oto sposób życie i duchowość św. Ignacego przedstawił Benedykt XVI w trakcie audiencji generalnej z 14 marca 2007 roku: Jak wiemy z Dziejów Apostolskich, właśnie w Antiochii powstała żywa wspólnota chrześcijańska; jej pierwszym biskupem był apostoł Piotr — jak podaje tradycja — i tam «po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami» (Dz 11, 26). Historyk z IV w. Euzebiusz z Cezarei poświęca cały rozdział swojej Historii Kościoła życiu i pismom Ignacego (3, 36). «Z Syrii — pisze — Ignacy został wysłany do Rzymu, gdzie miał być rzucony na pożarcie dzikim zwierzętom z powodu świadectwa, jakie złożył Chrystusowi. Gdy surowo strzeżony przez strażników (których w swoim Liście do Rzymian, 5, 1, nazywa „dziesięcioma lampartami”) odbywał swą podróż przez Azję, w poszczególnych miastach, w których się zatrzymywał, kazaniami i przestrogami umacniał Kościoły; napominał zwłaszcza bardzo gorąco, by strzec się herezji, które zaczynały mnożyć się w tamtych czasach, i zalecał, by nie oddalać się od tradycji apostolskiej». Pierwszym etapem drogi Ignacego do męczeństwa było miasto Smyrna, gdzie biskupem był Polikarp, uczeń św. Jana. Tam Ignacy napisał cztery listy: do Kościołów w Efezie, w Magnezji, w Tralli i w Rzymie. «Ze Smyrny — pisze dalej Euzebiusz — Ignacy dotarł do Troady i stamtąd wysłał nowe listy»: do Kościołów — w Filadelfii i Smyrnie, oraz do biskupa Polikarpa. W ten sposób Euzebiusz uzupełnia spis listów Kościoła I w., które się zachowały jako cenny skarb. Gdy czyta się te teksty, wyczuwa się świeżość wiary pokolenia, które znało apostołów. Wyczuwa się również w tych listach żarliwą miłość świętego. I wreszcie z Troady męczennik dotarł do Rzymu, gdzie w amfiteatrze Flawiuszów został rzucony dzikim zwierzętom na pożarcie.

 

Żaden z Ojców Kościoła nie wyraził z taką mocą jak Ignacy pragnienia, by zjednoczyć się z Chrystusem i żyć w Nim. (…) W rzeczywistości u Ignacego zbiegają się dwa «nurty» duchowe: Pawłowe dążenie do zjednoczenia z Chrystusem oraz Janowa koncentracja na życiu w Nim. Obydwa te nurty prowadzą do naśladowania Chrystusa, wielokrotnie określanego przez Ignacego jako «mój» lub «nasz Bóg». Dlatego Ignacy błaga chrześcijan w Rzymie, by nie sprzeciwiali się jego męczeństwu, ponieważ z niecierpliwością czeka, by «złączyć się z Jezusem Chrystusem». I wyjaśnia: «Więcej sobie cenię śmierć w Chrystusie Jezusie niż największe ziemskie królowanie. Szukam tylko Tego, który za nas umarł; pragnę tylko Tego, który dla nas zmartwychwstał. (...) pozwólcie mi naśladować Mękę Boga mojego» (List do Rzymian, 5-6; w: Antologia literatury patrystycznej, tłum. ks. Marian Michalski, Warszawa 1975, s. 26).

 

Czego dokładnie uczy nas święty Ignacy Antiocheński?

  1. Prawdziwości Wcielenia. Jezus Chrystus był prawdziwie Bogiem i człowiekiem, narodził się z Dziewicy Maryi
  2. Kościół jest ustanowioną przez Boga społecznością doskonałą, mającą za cel zbawienie dusz.
  3. Kościół jest jeden, święty, powszechny (katolicki) i apostolski.
  4. Wierni powinni słuchać jedynie prawdziwej nauki, nie przyjmując słów tych, którzy choć o Bogu mówią, to postępują w sposób niegodny nauki Bożej. Zadają oni bowiem „rany”, które „wyleczyć trudno”.
  5. Hierarchia kościelna ustanowiona została przez samego Chrystusa, składa się z biskupów, prezbiterów i diakonów. Biskupstwo jest czymś różnym od prezbiteratu
  6. Wiary w Eucharystię jako Ciało Pańskie
  7. Wartości modlitwy wspólnotowej i uczestnictwa w sprawowaniu Mszy świętej
  8. Religijnego charakteru małżeństwa i wartości dziewictwa
  9. Wierności Bogu i pragnienia zjednoczenia z Nim

 

Jak możemy się domyślić, „reformatorzy” XVI wieku (i późniejsi) dyskredytowali i zwalczali świadectwo św. Ignacego Antiocheńskiego, nie zgadzało się bowiem z ich koncepcjami wiary i „Kościoła”. W sposób szczególny listy Ignacego zwalczał Kalwin, posuwając się do kompromitującej wręcz zapalczywości i odrzucania wszystkich zachowanych listów, nawet tych, których autentyczność nie była przedmiotem dyskusji czy kontrowersji. Świadectwo wiary Ignacego „Teofora” – i fakt, że była to nauka przyjmowana, podzielana i wyznawana – po dziś dzień stanowi problem dla grup twierdzących, że wyznają wiarę „pierwszych chrześcijan”. Dla przykładu, z tego właśnie powodu Świadkowie Jehowy nie poświęcają św. Ignacemu uwagi, woląc milczeć o nim i jego listach, skoro przeczą głoszonej przez nich doktrynie.

 

Warto poznać życie i pisma tego wielkiego męczennika, którego imię jest wymieniane w Kanonie Rzymskim. Warto sięgnąć po polskie (współczesne) przekłady „Listów” Ignacego, sięgając na przykład do pracy „Świadkowie naszej tradycji. Pisma Ojców Kościoła”. Istnieje także przekład z lat 20-tych (zdigitalizowany, dostępny w Internecie) autorstwa biskupa Lisieckiego oraz tłumaczenie biskupa Borowskiego z roku 1897 („Pisma mężów apostolskich Klemensa Rzymskiego, Ignacego i Polikarpa Biskupów”).

 

msf

 


DATA: 2020-10-19 10:10
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
9
 
 
 
Skomentuj artykuł
Nick *:
Twoja opinia *:
wyślij opinie
Regulamin forum portalu PCh24.pl.
Kliknij aby przeczytać

Regulamin forum portalu PCh24.pl:

1) Na forum nie wolno umieszczać komentarzy które:

- promują zachowania dewiacyjne, sprzeczne z prawem naturalnym;

- obrażają wiarę katolicką i Kościół katolicki;

- zawierają wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.);

- zawierają informacje obarczające niesprawdzonymi zarzutami inne osoby (art. 23 Kodeksu cywilnego);

- przyczyniają się do łamania praw autorskich (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994r.);

- zawierają linki i adresy do stron WWW, dane osobowe, teleadresowe lub adresy mailowe

- są reklamami lub spamem (nie mają nic wspólnego z komentowanym artykułem)

- są bezpośrednimi, brutalnymi atakami na interlokutorów lub nawołują do agresji wobec nich

- są niestosowne w kontekście informacji o śmierci osoby publicznej bądź prywatnej

- zawierają uwagi skierowane do redakcji PCh24.pl. (za te ostatnie jesteśmy bardzo wdzięczni, prosimy jednak o kontakt mailowy, tylko wówczas mamy bowiem pewność, że trafią one do osób odpowiedzialnych za treść serwisu).

2) Wszystkie komentarze naruszające pkt. 1 niniejszego Regulaminu będą usuwane przez moderatora

 

Komentarze

Czuję niedosyt związany z brakiem informacji o dokonaniach/pismach Kościoła w ostatnich dwóch tysiącleciach. Chyba są jakieś zbiory wybranych pism Ojców Kościoła i późniejszych Świętych i apologetów, które pozwalają na pogłębienie wiedzy o naszej wierze, oczywiście w języku polskim. Może z raz na tydzień moglibyście przedstawić jakąś propozycję? PS. Jeśli ww. pisma/publikacje są dostępne bezpłatnie w sieci, to właśnie takie bym promował.
1 miesiąc temu / Adam
 
Pisząc w internecie pożądane jest podawanie odnośników do przywoływanych tekstów. Chociażby w ostatnim akapicie można by przecież od razu podać odnośniki do tłumaczenia biskupa Lisieckiego czy biskupa Borowskiego.
1 miesiąc temu / Adam
 

 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2020 by
STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.