DZIŚ JEST:   21   LIPCA   2019 r.

XVI Niedziela zwykła
Św. Wawrzyńca z Brindisi
Św. Apolinarego
 
 
 
 

ok. 934 – 994

Wolfgang z Ratyzbony

Wolfgang z Ratyzbony
Św. Wolfgang z Ratyzbony/ maol. Matthäus Schiestl (fragm.)

Wolfgang biskup Ratyzbony (Regensburg) czczony jest w Niemczech jako jeden z trzech wielkich świętych działających w X wieku w Świętym Cesarstwie Rzymskim pod panowaniem saksońskiej dynastii Ludolfingów (obok świętego Ulryka biskupa Augsburga i świętego Konrada biskupa Konstancji). Wychowany w hrabiowskiej rodzinie w szwabskiej miejscowości Pfullingen, w wieku siedmiu lat kształcił się pod okiem domowego nauczyciela, następnie w sławnym opactwie na wyspie Reichenau na Jeziorze Bodeńskim.


Tam poczuł powołanie do życia zakonnego. Rodzicom leżało na sercu, aby ich męski potomek był kontynuatorem pomyślności rodu, biorącym czynny udział w życiu publicznym Rzeszy, zgodzili się jednak z wolą Bożą, o której przekonał ich Wolfgang. Nie wszystko ułożyło się po jego myśli, zanim bowiem złożył śluby zakonne, jego przyjaciel Henryk, który piastował godność arcybiskupa Trewiru, poprosił go o pomoc w prowadzeniu diecezji.


Święty zgodził się przez posłuszeństwo, choć nie było mu w smak zajmowanie eksponowanych stanowisk i życie w gwarze miasta. Nie przyjął żadnego wyższego urzędu, lecz został kierownikiem szkoły katedralnej. W roku 964 zmarł biskup-elektor Henryk, a Wolfgang poczuł się wolny od zobowiązań i powrócił do realizacji pierwotnych planów. Przyjął habit świętego Benedykta w Einsiedeln, pożegnawszy pierwej rodziców, niezadowolonych, iż zamierza on pogrzebać wszystkie odziedziczone po pokoleniach talenty w głębi klasztornego zacisza. Hrabia Wolfgang miał wówczas powtórzyć rodzicom słowa Pana Jezusa: „Kto więcej miłuje ojca i matkę, aniżeli Mnie, nie jest Mnie godzien”.


Opactwo odwiedził biskup Ulryk, który poznawszy się na zdolnościach słynącego już uczonością mnicha, udzielił mu święceń kapłańskich i wkrótce Wolfgang został przeorem zgromadzenia. W 969 roku został wyświęcony na biskupa i udał się misję do Panonii, gdzie osiadł bitny lud Madziarów, czyli Węgrów. Wyprawa była organizowana wspólnie przez biskupa Augsburga i cesarza Ottona I, Madziarzy bowiem stanowili zagrożenie granic cesarstwa, a pozyskując ich dla Chrystusa, można było jednocześnie uspokoić ich najazdy.


Po powrocie w 972 roku został mianowany biskupem Ratyzbony, co oznaczało wielką odpowiedzialność nie tylko za niemieckich diecezjan, ale także za wszystkich czeskich katolików, którzy podlegali tej właśnie diecezji – do momentu utworzenia biskupstwa w Pradze w roku 975. Cała działalność tych lat wiązała się ze ścisłą współpracą z władcą cesarstwa – Wolfgang został jako biskup Ratyzbony księciem świeckim, uczestniczył w sejmach Rzeszy i stał się duchową podporą imperium Ludolfingów.


Jako hierarcha robił wszystko dla podniesienia poziomu życia duchowego swych diecezjan, zabiegał o uświęcenie świeckich i o odnowę życia klasztornego. Nie udało mu się ukrócić zakorzenionych nadużyć w żeńskich klasztorach w Ratyzbonie, dlatego sam założył klasztor, który zasłynął świętością żyjących w nim sióstr.


Kontakty dworskie miały wkrótce stać się przyczyną jego wygnania. Wszedł bowiem w konflikt z księciem Henrykiem II, aspirującym do korony rzymsko-niemieckiej, popierając panującego cesarza. Paradoksalnie dzięki temu mógł wreszcie odnaleźć długo upragniony spokój odosobnionego życia. Zamieszkał w pustelni na terenie Górnej Austrii, gdzie powstało po śmierci Świętego miasto Sankt Wolfgang i do dziś istnieje kościół pod jego wezwaniem. Po kilku latach pustelnik został odnaleziony przez pewnego myśliwego, który dowiedziawszy, kim jest ów przybysz – przywiódł go z powrotem do stolicy diecezji, którą ponownie objął i sprawował w niej rządy do śmierci. Zmarłego w opinii świętości kanonizował papież Leon IX w 1052 roku.

 

Kościół wspomina św. Wolfganga z Ratyzbony 31 października.

FO

             


DATA: 2012-10-30 17:09
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 

 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2019 by
STOWARZYSZENIA KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
M. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.