DZIŚ JEST:   26   STYCZNIA   2021 r.

Św. Tymoteusza, biskupa
Św. Tytusa, biskupa
 
 
 
 

Ukazały się dzienniki więzienne kardynała Pella

Ukazały się dzienniki więzienne kardynała Pella
Fot. Zuma Press / Forum

O swych doświadczeniach przedstawiciela Kościoła, niewinnie skazanego na 6 lat więzienia za rzekome molestowanie dwóch małoletnich chłopców w 1996 roku, opowiada były arcybiskup Sydney oraz prefekt watykańskiego Sekretariatu ds. Gospodarki, kardynał George Pell. Nakładem amerykańskiego wydawnictwa Ignatius ukazały się jego zapiski więzienne dokonane w okresie od 27 lutego do 13 lipca 2019 roku.

 

 

Kardynał Pell zabrał ze sobą brewiarz i rozważał czytania z Księgi Hioba. Zauważył, że w przeciwieństwie do postaci Starego Testamentu chrześcijanie mają świadomość, iż cierpienie może mieć wartość zbawczą, postrzegając je w perspektywie Jezusa Chrystusa. Zaznacza, że istnieje jednak różnica między nauką katolicką a osobistym doświadczeniem.

„Ludzie tacy jak ja, którzy prowadzili życie chronione, nigdy nie byli uwikłani w wojnę, ataki terrorystyczne itp., możemy być skłonni do niedoceniania zła w społeczeństwie i szkód wyrządzonych wielu ludziom, ofiarom” – zauważa kardynał.

Omawiając te dzienniki na łamach portalu „National Catholic Register” Joan Frawley Desmond dodaje, że publikacja tej książki zbiega się niemal z ogłoszeniem przez Stolicę Apostolską raportu w sprawie Theodore’a McCarricka. Zatem czytelnik może stanąć przed paradoksem Kościoła, który zawiera w swoich szeregach zarówno pasterzy niesłusznie skazanych za nadużycia, jak i drapieżników, którzy wymykają się karze, biskupów, którzy wykorzeniają korupcję i tych, którzy ją podsycają.

Należy zaznaczyć, że pisząc swój dziennik kardynał Pell nie wiedział, jaki koniec będzie miała jego sprawa. Jego pierwsza apelacja spowodowała, że wyrok został utrzymany w mocy. Ale drugie odwołanie doprowadziło do tego, że Australijski Sąd Najwyższy w kwietniu br. jednogłośnie orzekł, iż został niesłusznie skazany na podstawie dowodów, które nie spełniały wymaganego standardu dowodu winy.

Kardynał nie wyraża żadnych emocji w stosunku do domniemanej ofiary i jej wybaczył. Nie ustosunkowuje się też do nieuzasadnionych oskarżeń, sugerujących jakoby skorumpowani urzędnicy Kurii Rzymskiej, usiłujący zablokować jego audyt finansowy mogli odegrać rolę w zarzutach, które skłoniły australijskiego purpurata do opuszczenia Rzymu i powrotu do ojczyzny, w celu oczyszczenia swojego nazwiska.

Przykuwającym uwagę aspektem tego dziennika jest sposób, w jaki autor podchodzi do swojego nowego życia w więzieniu, i jak to doświadczenie ukazuje wpływ oczyszczającego ognia na człowieka głębokiej wiary, który jest również odporny, inteligentny i przyzwyczajony do sprawowania władzy: „Miałem zaległe rekolekcje” – zauważa na początku hierarcha.

Po ponad czterdziestu latach jako kapłan i dwudziestu jako biskup, nowy więzień, najwyższy rangą przywódca Kościoła, który został skazany za wykorzystywanie seksualne małoletnich, wiedział, że musi ustalić plan życia zakotwiczony w modlitwie i refleksji biblijnej.

„Boże Ojcze nasz, pomóż mi tęsknić za Tobą, tak jak tęsknię za światłem i widokiem słońca”" – modli się na zakończenie jednego z pierwszych zapisów.

Powoli dostosowuje się do upokorzeń i niedostatków wbudowanych w codzienną rutynę. Najważniejsze z nich to fakt, że od ponad 70 lat nie będzie mógł uczestniczyć w niedzielnej Mszy Świętej ani po raz pierwszy jej odprawiać.

Kapelani, którzy służą osadzonym wiedzą, że więzienie może stać się klasztorem. A cela autora jest jak cela mnisza – mała, szorstka i ciasna, z toaletą, łóżkiem i biurkiem w bliskiej odległości. Tygodniowe obowiązki domowe obejmują zamiatanie i wycieranie cementowej podłogi. Inne rytuały więzienne trwają dłużej, jak np. rewizje osobiste, które poprzedzają spotkania z odwiedzającymi.

Część czasu purpurat poświęca na bieżącą analizę sprawy sądowej w związku z jego apelacją, korespondencję ze współwięźniami i przyjaciółmi oraz regularne, choć ograniczone, ćwiczenia fizyczne.

Czasami jednak uważa, że niepokój i napięcie związane z jego niepewnym losem są trudne do przezwyciężenia. Niewiele rzeczy rozprasza uwagę w milczeniu oddziału 8 w więzieniu Melbourne, gdzie osadzeni skazani są na izolację. Dwunastu więźniów przebywających na tym oddziale nigdy się nie spotyka, ale niektórzy manifestują swoją obecność poprzez wycie lub inne hałasy. Jeden więzień regularnie koresponduje z kardynałem, który określa go jako „przyjaciela”.

Będąc niegdyś wpływową osobą w życiu społecznym, przywódca Kościoła cieszy się na wizyty kapelana więziennego, zakonnicy, która przynosi mu Eucharystię i cenny dar wspólnoty. Autor woli raczej ukazywać niż wyjaśniać duchowy wpływ tego oddziaływania, co czyni jego świadectwo tym bardziej wymownym.

W najbardziej wzruszających fragmentach pierwszego tomu jego dziennika znajdujemy niezliczone listy wsparcia i wskazówki, które otrzymuje od życzliwych sobie ludzi na całym świecie, w tym wielu katolików, którzy wierzą, że jest on prześladowany za swoją wiarę.

„Te listy zmieniły mój czas spędzony w więzieniu, mój codzienny program, moje myślenie i modlitwę, mój pokój ducha” – pisze.

Podczas codziennej modlitwy i lektury odnajduje również inspirację w przykładzie świętych, zwłaszcza męczeńskiej śmierci św. Tomasza More'a i Jana Fishera, i wierzy, że stał się celem prześladowań ze względu na swoją wiarę oraz znaczenie jako przywódcy katolickiego.

„Zostałem pochwycony w walce pomiędzy dobrem a złem”, kończy w pewnym momencie.

Pierwsza część jego dziennika więziennego nie odnosi się jednak do wielkiego zła związanego z seksualnym wykorzystywaniem małoletnich przez osoby duchowne z taką głębią, uczciwością i pasją, na jaką oczekiwali niektórzy czytelnicy.

Podczas gdy kardynał został oskarżony przez adwokatów ofiar z Australii zarówno o brak szybkiej reakcji na wczesne doniesienia o księżach popełniających nadużycia, jak i o blokowanie inicjatyw mających na celu uzyskanie większego odszkodowania od Kościoła, konkretne fragmenty dziennika na ogół bronią wysiłków australijskich biskupów na rzecz naprawienia swoich błędów z przeszłości. Mimo to uznaje on ogromne wyzwania, jakie historyczne zarzuty wykorzystywania postawiły przed takimi przywódcami Kościoła jak on.

„W moim nie do końca ograniczonym doświadczeniu kryzys pedofilski jest najbardziej dokuczliwą dziedziną, z jaką się zetknąłem, gdzie często trudno jest określić prawdę. Nie znam też żadnej innej dziedziny życia, która miałaby taką samą zdolność do wypaczania i niszczenia indywidualnego osądu, niezależnie od tego, czy osoby są dobre, złe czy obojętne” – pisze.

Odnotowuje, że codziennie modli się „wprost za ofiary”. A ostatnio zaczął regularnie modlić się „za kapłanów popełniających przestępstwa i winnych biskupów”, w tym „Teda McCarricka”.

Niektórzy czytelnicy potraktują ten komentarz jako dowód na to, że autor nie rozumie wagi przestępstw popełnionych przez McCarricka i innych jemu podobnych. A jednak dziennik więzienny kardynała Pella przypomina nam, że niewinny człowiek został niesłusznie skazany za przestępstwo i że odpowiedział na tę niesprawiedliwość nie tylko wnosząc apelację, ale i zanosząc swoje cierpienia Jezusowi.

„Opowieść kardynała Pella ujawnia, że Bóg daje każdemu ze swoich uczniów pracę, której nie powierzył komukolwiek innemu. A w przypadku autora, czytelnicy będą poruszeni jego cierpieniami i będą je postrzegać jako ofiarę za grzechy innych kardynałów, czy duchownych, którzy nie zapłacą za swoje przestępstwa w życiu doczesnym” – kończy Joan Frawley Desmond.

 

 

Źródło: National Catholic Register / KAI

RoM

 

 

 

 


DATA: 2020-12-02 17:40
 

Wesprzyj nas!

Będziemy mogli trwać w naszej walce o Prawdę wyłącznie wtedy, jeśli Państwo – nasi widzowie i Darczyńcy – będą tego chcieli. Dlatego oddając w Państwa ręce nasze publikacje, prosimy o wsparcie misji naszych mediów.

 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
12
 
 
 
Skomentuj artykuł
Nick *:
Twoja opinia *:
wyślij opinie
Regulamin forum portalu PCh24.pl.
Kliknij aby przeczytać

Regulamin forum portalu PCh24.pl:

1) Na forum nie wolno umieszczać komentarzy które:

- promują zachowania dewiacyjne, sprzeczne z prawem naturalnym;

- obrażają wiarę katolicką i Kościół katolicki;

- zawierają wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.);

- zawierają informacje obarczające niesprawdzonymi zarzutami inne osoby (art. 23 Kodeksu cywilnego);

- przyczyniają się do łamania praw autorskich (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994r.);

- zawierają linki i adresy do stron WWW, dane osobowe, teleadresowe lub adresy mailowe

- są reklamami lub spamem (nie mają nic wspólnego z komentowanym artykułem)

- są bezpośrednimi, brutalnymi atakami na interlokutorów lub nawołują do agresji wobec nich

- są niestosowne w kontekście informacji o śmierci osoby publicznej bądź prywatnej

- zawierają uwagi skierowane do redakcji PCh24.pl. (za te ostatnie jesteśmy bardzo wdzięczni, prosimy jednak o kontakt mailowy, tylko wówczas mamy bowiem pewność, że trafią one do osób odpowiedzialnych za treść serwisu).

2) Wszystkie komentarze naruszające pkt. 1 niniejszego Regulaminu będą usuwane przez moderatora

 

Komentarze

Jako że już wiemy że na całym zachodzie były takie rzeczy, przetoczyla się tam ta fala to coś nie tak jeśli tam jakoś do tej pory nie było żadnego przypadku pedofili. A gdy były to sposób przeprowadzania tych spraw był kontrowersyjny tak jak sposób potraktowania kardynała nie mówi nic dobrego. Bo można być dobrym kapłanem i narazić się nawet poprzez słowo niepoprawne politycznie żeby potem ukarać w ten sposób. Ale można też być złym kapłanem i nie narażać się nikomu i nie będzie żadnej sprawy.
1 miesiąc temu / r
 
Wspaniały człowiek!
1 miesiąc temu / Jan
 


 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2020 by
STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.