DZIŚ JEST:   26   KWIETNIA   2019 r.

Oktawa Wielkanocy
Matki Bożej Dobrej Rady
Św. Marcelina, papieża
 
 
 
 

Szkaplerz Niepokalanego Poczęcia

Szkaplerz Niepokalanego Poczęcia
By P. Otto Bitschnau, 12 Kopf-Vignetten zu Anfang der Monate (von P. Rudolph Blättler O.S.B.) (book Das Leben der Heiligen Gottes page 898) [Public domain], via Wikimedia Commons

Każdy chyba przyzna, że najbardziej znanym na świecie szkaplerzem jest szkaplerz karmelitański. Tymczasem to nie on cieszył się specjalną protekcją papiestwa, wyrażającą się poprzez hojne udzielanie odpustów. Życzliwość Stolicy Apostolskiej napotkał szkaplerz Szkaplerz Niepokalanego Poczęcia NMP, propagowany najpierw przez teatynów, a później także przez marianów.

 

Losy owego szkaplerza, nazywanego także niebieskim lub modrym, sięgają XV wieku. Związany jest z postacią św. Beatrycze de Silva Meneses, która w 1484 r. w Toledo założyła Zakon Franciszkanek od Niepokalanego Poczęcia NMP, zwanych popularnie koncepcjonistkami. Wśród wymogów reguły tegoż zgromadzenia było noszenie pod białym habitem szkaplerza Niepokalanego Poczęcia. Z czasem ta pobożna praktyka, wyrosła na gruncie piętnastowiecznej devotio moderna, zaczęła także rozpowszechniać się wśród świeckich. Już w stulecie później niebieski szkaplerz znalazł czcicieli we Włoszech za sprawą czcigodnej służebnicy Bożej Urszuli Benincasa, która w 1583 r. założyła Zgromadzenie Oblatek Niepokalanego Poczęcia NMP.

 

To właśnie ona w Neapolu w 1617 r. po przyjęciu Komunii św. miała widzenie Najświętszej Dziewicy, która była ubrana w białą szatę, na którą narzucony był płaszcz koloru niebieskiego. W swych ramionach Bogarodzica trzymała Dzieciątko Jezus. Chrystus zapowiedział Urszuli, że założy ona klasztor, w którym trzydzieści trzy zakonnice będą żyć za klauzurą ubrane tak samo, jak w widzeniu ubrana była Najświętsza Maryja Panna. Służebnica Boża prosiła Pana, by ten rozciągnął swe łaski również na tych, którzy żyjąc w świecie będą oddawali cześć tajemnicy Niepokalanego Poczęcia, zachowają czystość według swego stanu i będą nosić niebieski szkaplerz. Pan Jezus przystał na tę prośbę i w dowód swej aprobaty ukazał Urszuli liczne zastępy anielskie, rozdające szkaplerz wśród wiernych. Stało się to rzeczywistością – wkrótce po śmierci Urszuli jej duchowe córki uznały propagowanie niebieskiego szkaplerza za misję swego zgromadzenia.

 

Zadanie to byłoby jednak trudne dla sióstr, żyjących za klauzurą. Pan Bóg postawił zatem na ich drodze zakon teatynów, założony w 1524 r. przez św. Kajetana z Thieny. W 1633 r. teatyni uznali Oblatki Niepokalanego Poczęcia oraz klasztor mniszek za gałęzie swojego zakonu. Obie wspólnoty sióstr przyjęły nazwę Teatynek od Niepokalanego Poczęcia NMP. Z kolei ojcowie teatyni wzięli na siebie rozpowszechnianie szkaplerza niebieskiego, co zostało prawnie uznane przez papieża Klemensa X w 1671 r. Papież ustanowił również liczne odpusty dla noszących niebieski szkaplerz, a bł. Pius IX jeszcze bardziej rozszerzył możliwość odpuszczenia kary za grzechy. Teatyni, jako jedyny zakon, mieli prawo nakładać wiernym ów szkaplerz oraz delegować innych księży do czynienia tego.

 

Prędko ideą Szkaplerza Niepokalanego Poczęcia NMP zainteresował się bł. Stanisław Papczyński, założyciel Zgromadzenia Księży Marianów. Uznał od szerzenie czci tajemnicy Niepokalanego Poczęcia NMP jako swój główny cel. Pod habitem, podobnie jak koncepcjonistki, marianie nosili niebieskie szkaplerze.

 

W 1733 r. marianie w osobie czcigodnego sługi Bożego o. Kazimierza Wyszyńskiego zwrócili się do teatynów z prośbą o udzielenie niezbędnego pozwolenia na propagowanie niebieskiego szkaplerza. Jednak dopiero 3 lipca 1992 r. udało im się je uzyskać. W 2008 r. przełożony generalny teatynów potwierdził to prawo. Kapłan lub diakon ze zgromadzenia marianów może pobłogosławić szkaplerz i go nałożyć, a także – to dotyczy jedynie kapłanów – udzielić odpustu zupełnego w godzinę śmierci.  Nałożenie niebieskiego szkaplerza jest jednocześnie przyjęciem wiernego do Bractwa Niepokalanego Poczęcia NMP. Marianie mogą delegować kapłana będącego poza ich zgromadzeniem do udzielenia szkaplerza. Niebieski szkaplerz nosili między innymi: św. Alfons Maria Liguori, św. Dominik Savio, św. Pius X, bł. Stanisław Papczyński, sługa Boży Kazimierz Wyszyński czy bł. Jerzy Matulewicz.

 

Noszący niebieski szkaplerz mogą dostąpić odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami w następujące dni: w dniu otrzymania szkaplerza i w momencie śmierci, w Zmartwychwstanie Pańskie, w Boże Narodzenie, w Niepokalane Poczęcie NMP (8 grudnia), we Wniebowzięcie NMP (15 sierpnia), w Ofiarowanie Pańskie (2 lutego), we wspomnienie św. Kajetana z Thieny (7 sierpnia). Oprócz tych współczesnych, niegdyś funkcjonowało znacznie więcej okazji i możliwości, by uzyskiwać odpusty zupełne i cząstkowe związane z niebieskim szkaplerzem. Św. Alfons Maria Liguori w swoim dziele „Chwała Maryi” twierdzi, że liczba samych odpustów zupełnych wynosi 533.  Wszystkie odpusty mogą być ofiarowane albo za siebie, albo za dusze cierpiące w czyśćcu.

 

Szkaplerz należy nosić zawsze, dniem i nocą, żyć w czystości według swojego stanu, oddawać cześć Niepokalanemu Poczęciu NMP, a także modlić się o nawrócenie grzeszników i Boże Miłosierdzie dla świata.

Więcej informacji oraz niebieski szkaplerz można uzyskać w Centrum Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich, ul. Św. Bonifacego 9; 02-914 Warszawa, tel. 22 651 90 29; e-mail: [email protected]

 

 

Kajetan Rajski


DATA: 2014-02-21 10:14
AUTOR: KAJETAN RAJSKI
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 
Skomentuj arytukuł
Nick *:
Twoja opinia *:
wyślij opinie
Regulamin forum portalu PCh24.pl.
Kliknij aby przeczytać

Regulamin forum portalu PCh24.pl:

1) Na forum nie wolno umieszczać komentarzy które:

- promują zachowania dewiacyjne, sprzeczne z prawem naturalnym;

- obrażają wiarę katolicką i Kościół katolicki;

- zawierają wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.);

- zawierają informacje obarczające niesprawdzonymi zarzutami inne osoby (art. 23 Kodeksu cywilnego);

- przyczyniają się do łamania praw autorskich (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994r.);

- zawierają linki i adresy do stron WWW, dane osobowe, teleadresowe lub adresy mailowe

- są reklamami lub spamem (nie mają nic wspólnego z komentowanym artykułem)

- są bezpośrednimi, brutalnymi atakami na interlokutorów lub nawołują do agresji wobec nich

- są niestosowne w kontekście informacji o śmierci osoby publicznej bądź prywatnej

- zawierają uwagi skierowane do redakcji PCh24.pl. (za te ostatnie jesteśmy bardzo wdzięczni, prosimy jednak o kontakt mailowy, tylko wówczas mamy bowiem pewność, że trafią one do osób odpowiedzialnych za treść serwisu).

2) Wszystkie komentarze naruszające pkt. 1 niniejszego Regulaminu będą usuwane przez moderatora

 


 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 
string(5) "21183"

Copyright 2019 by
STOWARZYSZENIA KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
M. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.