DZIŚ JEST:   11   SIERPNIA   2020 r.

XIX Niedziela zwykła
NMP Świętolipskiej
Św. Klary, dziewicy
Św. Zuzanny, męczennicy
 
 
 
 

zm. prawdopod. 67

Św. Tomasz Apostoł

Św. Tomasz Apostoł
Niewierność św. Tomasza, mal. Caravaggio

W Piśmie Świętym Nowego Testamentu znajdziemy czternaście wzmianek o świętym Tomaszu, większość w Ewangeliach, jedną zaś w Dziejach Apostolskich. Sama Ewangelia świętego Jana wspomina o nim cztery razy. Tomasz, zwany też Didymosem, występuje na kartach Ewangelii jako człowiek pozornie pełen sprzeczności. Z jednej strony przed wyruszeniem Pana do Jeruzalem mówi on do współuczniów: „Pójdźmy i my, abyśmy z nim umarli”, z drugiej niedowierza im, gdy opowiadają o zmartwychwstaniu Pańskim, stąd przylgnął do niego przydomek niewiernego Tomasza. Raz więc gotów jest iść ze Zbawicielem na śmierć, innym razem mówi, iż nie uwierzy we wszechmoc Pana, jeśli nie otrzyma dowodu.


Kościół Święty podaje nieco może zaskakującą wykładnię owego zwątpienia Tomaszowego – zwraca bowiem uwagę na jego wartość jako rozumowe poszukiwanie Pana Boga, a nie poprzestawanie na opinii innych osób. W takim kontekście „niewierny Tomasz” staje się pierwszym apologetą Kościoła – daje niejako wzór przyszłej apologetyki, czyli dziedziny nauki zajmującej się rozumowym i historycznym dowodzeniem prawdziwości objawionej religii. Jego zwątpienie staje się dla nas wzmocnieniem i dowodem wiary. Mówił o tym święty Grzegorz Wielki w jednej ze swych homilii, przypadającej na dzień wspomnienia tegoż Apostoła: „Więcej mianowicie nam Tomasza niewiara do wiary służy niż wiara wiernych uczniów, ponieważ kiedy ten do wiary został doprowadzony przez dotyk, nasz rozum odłożył wszelką wątpliwość i umocnił się w wierze”.


Tomasz popełnił równocześnie błąd – mając wprawdzie prawo do rozumowego potwierdzenia wiary w zmartwychwstanie, nie wyznał swojej słabości i nie poprosił o to, by Pan Jezus sam potwierdził go w wierze danym przez Siebie dowodem, lecz wymagał od Pana, aby uczynił to w sposób zgodny z jego oczekiwaniem, w czym wyraziła się nieufność Apostoła i pycha żądająca od Boga, aby działał wedle wymagań człowieka. Syn Boży pragnął jednak dać to świadectwo i wzmocnić wiarę swego ucznia, dlatego uprzedzając nawet pytanie Tomasza, po pozdrowieniu uczniów słowami „Pokój wam”, sam zwrócił się do wątpiącego: „Włóż tu palec twój i oglądaj ręce moje, i wyciągnij rękę twoją i włóż w bok mój, a nie bądź niewierny, ale wierny”, na co przekonany uczeń odpowiedział słynnymi słowami: „Pan mój i Bóg mój” stanowiącymi wyznanie Bóstwa Chrystusowego i prawdziwości Jego nauczania.


O działalności apostoła Tomasza po zesłaniu Ducha Świętego dowiadujemy się już z podań Tradycji. Pisał o nim autor Historii kościelnej (Historia Ecclesiastica), a także Ojcowie Kościoła (Klemens aleksandryjski, Grzegorz z Nazjanzu, Hieronim), pisarze kościelni na czele z Tertulianem czy chociażby święty Paulin z Noli. Źródła te informują, iż Święty wyruszył podobnie jak inni uczniowie, by w odległych krajach głosić Dobrą Nowinę zmartwychwstałego Chrystusa. Miał się znaleźć w kraju Partów (obecny Iran) i wśród sąsiednich ludów (Medów, Persów i innych).


Informacje o ostatnich latach i o męczeńskiej śmierci Didymosa uzupełniają źródła apokryficzne, wspominane w dawnych źródłach kościelnych. Ostatnim miejscem, w jakim Apostoł głosił Ewangelię, chrzcił i rozszerzał Królestwo Jezusowe, miały być Indie. Odwodząc coraz większe rzesze od bałwochwalstwa, Tomasz naraził się miejscowemu władcy i został przez niego zgładzony. Chrześcijańska ludność Indii czci do dziś Apostoła jako swego patrona, a miejscem pielgrzymek związanym z jego kultem jest Calamina, czyli góra świętego Tomasza położona na przedmieściach miasta Madras – tam wedle miejscowych podań Święty miał zginąć śmiercią męczeńską. W polskiej tradycji Tomasz zapisał się jako patron Zamościa i został umieszczony w herbie miasta.

Kościół wspomina św. Tomasza Apostoła 3 lipca.

FO


DATA: 2012-07-03 10:59
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
12
 
 
 

 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2020 by
STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.