DZIŚ JEST:   12   GRUDNIA   2018 r.

NMP z Guadalupe
Św. Finiana z Clonard
Bł. Konrad z Offidy
 
 
 
 

6 stycznia 1256 – 1302

Św. Gertruda Wielka

Św. Gertruda Wielka

Św. Gertruda z Helfty to postać wybitna, dająca przykład dyscypliny wewnętrznej w wypracowywaniu cnót i w pracy intelektualnej. Na tym nie kończy się jednak jej wkład w dzieje chrześcijaństwa. Była ona bowiem – dzięki otrzymanym objawieniom – prekursorką kultu Najświętszego Serca Jezusowego na długo przed jego właściwym ukonstytuowaniem w życiu Kościoła, który trwał od XVII do XIX wieku.


Ojciec Święty Benedykt XVI wypowiedział się o św. Gertrudzie w katechezie z 6 października 2010 r., zwracając uwagę, iż była ona „jedyną niewiastą w Niemczech, którą nazwano «Wielką» ze względu na jej wielkość kulturalną i ewangeliczną: swym życiem i swoją myślą”. Mówił dalej papież: „W wyjątkowy sposób wpłynęła ona na chrześcijańską duchowość”. Jej wielkość ma, jak widać, nie tylko wymiar kulturalny, ale i ewangeliczny, a więc wypływa z naśladowania Jezusa Chrystusa, które objawiło się między innymi przez obdarzenie jej darem stygmatów.


Oprócz faktu, iż przyszła na świat w Turyngii i została wcześnie osierocona, nic nie wiemy o jej domu rodzinnym i wczesnym dzieciństwie. Wiadomo natomiast, że w wieku pięciu lat trafiła na wychowanie i naukę do klasztoru benedyktynek w Helfcie, gdzie miała pozostać jako mniszka do końca życia. Stąd też wziął się jej przydomek – Gertruda z Helfty. Przebywając w zakonie, zdobyła doskonałą znajomość łaciny, dzięki czemu mogła pogłębiać i rozwijać bez przeszkód swą wiedzę religijną.


Zamieszkanie przy klasztorze wspomina w swym dziele Objawienia (zwanym też Zwiastun Miłości Bożej) jako opatrznościowe i wyznaje, że dzięki temu Pan Bóg zachował ją od bezdroży, na które jako sierota mogłaby wejść, a umieścił wśród dusz pobożnych, które motywowały ją do dobrego. Wcześnie Pan Jezus objawił jej Swą wolę dotyczącą jej misji w dziejach zbawienia. Została obdarzona przez samego Boga-Człowieka szczególnie bliską więzią przyjacielską, z której płynie nauka życia duchowego dla wszystkich chrześcijan.


Dostępując w mistycznych doświadczeniach łaski spoczywania w Sercu Jezusowym, ze zdumieniem stwierdza, iż nie wspomina o nim Pismo Święte. Chrystus Pan odpowiedział jej wówczas, że jest to nabożeństwo, które ma być zarezerwowane na późniejsze czasy, kiedy wiara ostygnie w sercach ludzi. Więź siostry Gertrudy z Boskim Oblubieńcem jest więzią wybitnie indywidualną i bliską. Łączy się ona dodatkowo z charakterystyką życia benedyktyńskiego, w którym kluczową rolę odgrywa życie liturgiczne. Stany mistyczne pokrywają się nierzadko z przeżywaniem liturgii, a gdy Święta z powodu choroby nie mogła brać udziału w Najświętszej Ofierze, Pan Bóg pozwalał jej uczestniczyć w niej mistycznie.


Św. Gertruda słynęła z cnoty czystości, którą szczególnie umiłowała. Dobry Bóg zachował ją cudownie od pokus zwykle towarzyszących walce o czystość, pochłaniając płomienie przyrodzonych namiętności ogniem swego kochającego Serca. Człowiek czysty, o sercu wolnym od nieuporządkowanych przywiązań i duszy pełnej świętych pragnień staje się zwierciadłem doskonałego porządku istniejącym w zamyśle stwórczym Pana Boga. Teologia moralna zwraca uwagę, że zachowanie cnoty czystości, przy opanowaniu rozpraszających namiętności, zwielokrotnia wydajność pracy umysłowej, co też sprawdziło się w przypadku świętej intelektualistki, której pisma kazał sobie czytać św. Tomasz z Akwinu przed śmiercią. Święta zostawiła po sobie, oprócz Objawień, drugie dzieło niezwykle cenne jako podręcznik życia duchowego, mianowicie Ćwiczenia duchowe, gdzie omawia kolejne etapy wzrostu w doskonałości chrześcijańskiej.


Święta cierpiała nie tylko z powodu doświadczeń moralnych i mistycznych, ale także wskutek słabego zdrowia, powodującego różne dolegliwości w surowych warunkach życia klasztornego. Odeszła do Pana w wieku czterdziestu sześciu lat w klasztorze, w którym można powiedzieć, że niemalże stawiała swe pierwsze kroki jako dziecko. Kult Gertrudy Wielkiej rychło rozszerzył się po świecie chrześcijańskim, a zatwierdzony został aktem kanonizacji w roku 1732 ogłoszonym przez papieża Klemensa XII na prośbę króla Polski i księcia Saksonii Augusta II Mocnego.

 

Kościół wspomina św. Gertrudę Wielką 16 listopada.

FO

 

 


DATA: 2012-11-16 12:52
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
5
 
 
 


 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2017 by
INSTYTUT EDUKACJI SPOŁECZNEJ I RELIGIJNEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Fundacji Instytutu Edukacji Społecznej i Religijnej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.