DZIŚ JEST:   24   LUTY   2019 r.

VII Niedziela zwykła
Św. Etelberta, króla
 
 
 
 

Rewolucja duszpasterska

Rewolucja duszpasterska
Źródło: PCh TV

Od ponad pięćdziesięciu lat można zauważyć, że pojęcie „duszpasterstwo” stało się najczęściej używanym, a wręcz nadużywanym terminem w życiu Kościoła. Początek tego zjawiska wiąże się z ostatnim soborem powszechnym, który z woli papieży Jana XXIII i Pawła VI został zaplanowany, określony i zrealizowany pod hasłem „duszpasterstwa”. Określenie „duszpasterski” oznaczało, że sobór nie zamierzał formalnie proponować nowych definicji dogmatycznych ani ostatecznych nauk i rzeczywiście tego nie uczynił.

 

Zaproponował natomiast nauki o charakterze przeważnie duszpasterskim, to znaczy wyjaśnienia wiary, zasady dyscyplinarne i metody działania Kościoła, dostosowane do tych okoliczności dziejowych i kulturowych, w jakich żyli ludzie w latach sześćdziesiątych XX wieku. Oznacza to, że nauki o charakterze duszpasterskim są otwarte na dalsze uzupełnienia, wyjaśnienia i zmiany, tak samo jak dokumenty duszpasterskie i dyscyplinarne wszystkich poprzednich soborów powszechnych.

 

W czasach posoborowych pojęcie duszpasterstwa stało się niemal wszechobecne, często jako rodzaj panaceum i środek na usprawiedliwienie nawet doktrynalnych, moralnych i liturgicznych odstępstw, co jest z pewnością sprzeczne z pierwotnym oczekiwaniem papieży soboru oraz większości ojców soborowych. Kapłani pragnący zniszczyć czystość wiary katolickiej i sakralność liturgiczną stosowali i wciąż stosują pojęcie duszpasterstwa jako tarczę obronną, aby móc bezkarnie niszczyć przejrzystą wiarę prostych ludzi. Nadużywanie terminu „duszpasterstwo” nierzadko staje się w naszych czasach działaniem wręcz antyduszpasterskim. Dzieje się tak, gdy przedstawiciele duchowieństwa nauczają obcych i pokrętnych doktryn, które popychają do prowadzenia stylu życia sprzecznego z wolą Bożą, narażając w ten sposób dusze na niebezpieczeństwo utraty życia wiecznego. Takie działanie staje się duchowym przestępstwem, ponieważ osoby, które je propagują – a niekiedy wśród nich znajdują się niestety nawet biskupi i kardynałowie – nie prowadzą trzody na pastwisko prawdy i Bożych łask. Przeciwnie, wzorując się na tym świecie (por. Rz 12, 2), duszpasterze ci stawiają ducha tego świata za wzór również swojej trzodzie, uspokajając własne sumienie, aby móc w dalszym ciągu żyć w sprzeczności z wolą Bożą, która została wyrażona w szóstym przykazaniu i mówi o nierozerwalnym związku małżeństwa.

 

Nadużycie pojęcia „duszpasterstwo” w pewnym sensie osiągnęło w naszych czasach swój szczyt, ponieważ promujące je osoby usiłują zalegalizować grzech przeciwko szóstemu przykazaniu Bożemu oraz rozwód, wykorzystując w tym celu dwuznaczne, kuszące i podstępne wyrażenia lub słowa-talizmany. Taka gra słów pod osłoną „duszpasterstwa” stanowi w ostatecznym rozrachunku atak na święty i boski charakter sakramentów: małżeństwa, pokuty i Eucharystii. Kiedy podważa się nierozerwalność małżeństwa, zagrożone jest sanktuarium rodziny, będącej „domowym kościołem”. Takie rodzinne duszpasterstwo skłania dusze, aby umiłowały świat i wybierały to, co chce człowiek, a nie to, czego chce Bóg. Pseudo-duszpasterstwo rodziny chce podobać się światu, opinii publicznej i możnym tego świata, a nie jasnej i wymagającej prawdzie Chrystusa. Duchowni promotorzy takiego pseudo-duszpasterstwa pokazują światu miłość, która jest strachem przed światem i kompleksem niższości w stosunku do świata.

 

W niniejszej publikacji: Rewolucja duszpasterska. Sześć pojęć-talizmanów w synodalnej debacie o rodzinie Guido Vignelli dokonuje szczegółowej i przekonującej analizy pewnych często używanych pojęć, których pierwotne i prawdziwe znaczenie zostało zniekształcone przez pseudo-duszpasterstwo rodziny. Ślady takiej działalności można dostrzec nawet w przebiegu, w dyskusjach oraz częściowo w dokumentach ostatnich dwóch synodów o rodzinie, które odbyły się w Rzymie w latach 2014 i 2015. Guido Vignelli demaskuje pseudo-pastoralny charakter niektórych z najczęściej używanych pojęć tak zwanego „nowego duszpasterstwa rodzin”, zachęcając osoby propagujące takie „duszpasterstwo” do wyłożenia kart na stół.

 

Jedną z najwybitniejszych postaci w historii Kościoła był św. Grzegorz Wielki, papież, który pozostawił duszpasterzom wszystkich czasów jasne wskazówki dotyczące życia i działalności duszpasterskiej. Spośród nich wyróżnia się jego monograficzne dzieło zatytułowane Księga reguły pasterskiej. Zasady i metody pastoralne, jak również właściwe postępowanie sług Kościoła zaproponowane i wyjaśnione przez św. Grzegorza Wielkiego są dziś bardziej aktualne niż kiedykolwiek wcześniej.

 

W naszych czasach pasterze Kościoła powinni posiadać i przyjmować zasady prawdziwego duszpasterstwa, zgodnego z wolą Bożą, a nie będącego życzeniem człowieka. Mówiąc o pseudo-duszpasterstwie, św. Grzegorz Wielki zarysował jednocześnie obraz prawdziwego podejścia

duszpasterskiego: „Nadzór nad stadem pozbawiony jest pasterskiej troski, podwładni nie mogą poznać światła prawdy, sprawy ziemskie zaprzątają umysł pasterzy, kurz wzniecony przez wicher pokus oślepia oczy Kościoła. (…) Gdy wobec grzeszącego nie zastosuje się twardej nagany i okazuje się miękką życzliwość, to tak jakby podkładało mu się poduszeczki pod łokcie i poduszkę pod głowę, aby wygodnie leżał w grzechu i nie potrząsnęła nim ostra nagana”.

 

„Kościół święty nie wybiera na przewodników dusz tych, którzy są doświadczeni w sprawach ziemskich, lecz raczej tych, którzy są doświadczeni w życiu duchowym. Do świata przynależą ci, którzy zajmują się zewnętrznym sukcesem, na drugim miejscu stawiając dążenie do rzeczy niebieskich. Dobry duszpasterz musi się starać, aby przekazać swoim wiernym rzeczy niebieskie, a nie ziemskie, nie rzeczy przemijające, lecz wieczne. Posługa kapłańska jest pośród licznych zadań Kościoła posługą zbawienia. Jednak kiedy ta posługa jest powierzona osobom ślepym z powodu ignorancji, osobom uczonym, lecz pozbawionym wiary bądź osobom oddanym sprawom ziemskim, to jak mogą one prowadzić dusze?”

 

Duszpasterstwo zgodne z wolą Bożą, a zwłaszcza duszpasterstwo rodzin, powinno zawsze wzbudzać w duszach głęboką miłość dla woli Bożej i Jego przykazań oraz silne pragnienie życia wiecznego. Taka miłość i pragnienie nie są jednak możliwe bez zgody na poświęcenie i krzyż, ponieważ krzyż, a zwłaszcza krzyż w małżeństwie i życiu rodzinnym – przyjęty z pomocą łaski w duchu wiary – pewnie prowadzi dusze do niebieskiej ojczyzny.

 

Posłuchajmy jeszcze św. Grzegorza Wielkiego: „Nie powinniśmy się zbytnio przyzwyczajać do naszego ziemskiego wygnania; wygody tego życia nie powinny prowadzić nas do zapomnienia naszej prawdziwej ojczyzny, aby nasza dusza nie stała się ospała pośród tych wygód. Z tego powodu Bóg łączy swoje dary z karami, aby wszystko to, co sprawia nam przyjemność na tym świecie, stało się dla nas gorzkie, oraz aby zapalił się w duszy ten ogień, który popycha nas wciąż na nowo do pragnienia rzeczy niebieskich i pomaga nam podążać ku nim. Ogień ten przyjemnie nas pali, słodko nas krzyżuje i radośnie nas zasmuca”.

 

Niech Bóg natchnie duszpasterzy naszych czasów prawdziwym duszpasterstwem rodzin, które wzbogaci Kościół i współczesny świat licznymi świętymi małżonkami, świętymi ojcami i świętymi matkami, licznymi świętymi dziećmi i świętą młodzieżą. W osiągnięciu tego celu z pewnością nie pomoże nam tymczasowe i prowizoryczne duszpasterstwo „talizmaniczne”, lecz tylko duszpasterstwo trwałe, wymagające i przejrzyste, duszpasterstwo kochające krzyż, które nie zamyka dusz w doczesności, lecz prowadzi je za pomocą prawdy do życia wiecznego.

 

 

Athanasius Schneider, biskup pomocniczy Archidiecezji Przenajświętszej Maryi Panny w Astanie

 

Tekst stanowi wprowadzenie do książki „Rewolucja duszpasterska” Guido Vignelliniego, która ukazała się dzięki Wydawnictwu SKCh. Książkę można zamówić w Księgarni Kontrrewolucji.









DATA: 2017-01-18 04:58
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 
Skomentuj arytukuł
Nick *:
Twoja opinia *:
wyślij opinie
Regulamin forum portalu PCh24.pl.
Kliknij aby przeczytać

Regulamin forum portalu PCh24.pl:

1) Na forum nie wolno umieszczać komentarzy które:

- promują zachowania dewiacyjne, sprzeczne z prawem naturalnym;

- obrażają wiarę katolicką i Kościół katolicki;

- zawierają wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.);

- zawierają informacje obarczające niesprawdzonymi zarzutami inne osoby (art. 23 Kodeksu cywilnego);

- przyczyniają się do łamania praw autorskich (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994r.);

- zawierają linki i adresy do stron WWW, dane osobowe, teleadresowe lub adresy mailowe

- są reklamami lub spamem (nie mają nic wspólnego z komentowanym artykułem)

- są bezpośrednimi, brutalnymi atakami na interlokutorów lub nawołują do agresji wobec nich

- są niestosowne w kontekście informacji o śmierci osoby publicznej bądź prywatnej

- zawierają uwagi skierowane do redakcji PCh24.pl. (za te ostatnie jesteśmy bardzo wdzięczni, prosimy jednak o kontakt mailowy, tylko wówczas mamy bowiem pewność, że trafią one do osób odpowiedzialnych za treść serwisu).

2) Wszystkie komentarze naruszające pkt. 1 niniejszego Regulaminu będą usuwane przez moderatora

 

Komentarze

Rozwazcie ta sytuacje w szerszym aspekcie wszystkich sakramentow.To stawia pod znakiem zapytania niewatpliwie sakr. Kaplanstwa ale i wszystkie pozostale.
ponad 2 lata temu / potato
 
Przeczytajcie jeszcze raz przedostatni akapit (Św. Grzegorza) - rewelacyjne spojrzenie na życie! To byłoby krótkie, ale dobre kazanie dla księży.
ponad 2 lata temu / St
 
Koscioł zapomniał o jednoznaczności, do której wzywał Jezus( tak-tak, nie-nie) Jak to możliwe, że pojawiły się niejednoznaczne nauki , a wyszły od papieża?
ponad 2 lata temu / panda
 
Typowym przykładem nieprawidłowych duszpasterstw są "duszpasterstwa małżeństw niesakramentalnych". One nie służą prowadzeniu ludzi uwikłanych w cudzołożne związki do nawrócenia, ale przeciwnie do utrwalenia życia w grzechu. Te duszpasterstwa usiłują zalegalizować grzech przeciwko szóstemu przykazaniu Bożemu oraz rozwód, a zatem stanowią zagrożenie dla zbawienia dla ludzi, którzy do nich przychodzą, jak również są zgorszeniem dla wszystkich wiernych, którzy mogą nabrać przekonania, że rozwody i kolejne związki są już dozwolone, skoro Kościoł tworzy dla nich pomocne wspólnoty, organizuje rekolekcje, konferencje, nauki, spotkania i pielgrzymki.
ponad 2 lata temu / tradycja
 
Panie Boze zaplac! Tak mawialo sie zawsze w naszych swiatyniach, gdy kaplan wyglosil dobre kazanie. A dzis kiedy kaplan skonczy mowic kazanie to czasami cisza!
ponad 2 lata temu / Slawomir Tomasz Roch
 
Po trzykroć TAK! Chwała Naszemu Panu, że są jeszcze tacy biskupi!
ponad 2 lata temu / Golden
 


 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2017 by
INSTYTUT EDUKACJI SPOŁECZNEJ I RELIGIJNEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Fundacji Instytutu Edukacji Społecznej i Religijnej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.