DZIŚ JEST:   12   LISTOPADA   2019 r.

Św. Jozafata Kuncewicza, męczennika
 
 
 
 


Polonia Christiana nr 65  >   CYWILIZACJA

Po co komu Wielka Lechia?

Po co komu Wielka Lechia?

Fałszywe kroniki jako źródło historyczne, absurdalna interpretacja materiałów autentycznych, dowolność i wybiórczość w korzystaniu z dorobku nauki oraz antyklerykalizm. Pseudonaukowa koncepcja zakładająca istnienie przedchrześcijańskiego imperium Polaków, tak zwanej Wielkiej Lechii, mimo swojej bezapelacyjnej niedorzeczności zyskuje kolejnych wyznawców.

 

 

Każdy chciałby poznać odległą w czasie i nieznaną historię Ojczyzny, starożytne dzieje ziem polskich. Z miłą chęcią słuchalibyśmy o walkach naszych przodków z wielkimi antycznymi cesarzami i o tryumfach nad legendarnymi wodzami. Mimo to, nikt nie chciałby być okłamywany tylko po to, by było miło. Istnieje jednak znaczący wyjątek: wyznawcy „teorii” Wielkiej Lechii. Prawda – chociaż dużo o niej mówią – to ostatnia rzecz, jaka ich interesuje. Liczy się tylko potwierdzanie koncepcji, doktrynerski pęd, którego nie powstrzymują fakty, bowiem wyznawcy wielkolechickich mrzonek – jak wszyscy ideolodzy – wychodzą z założenia, że jeśli fakty nie przystają do teorii, to tym gorzej dla faktów.

W myśl tej koncepcji Polska przed chrztem z roku 966 była imperium na skalę co najmniej kontynentalną. Mocarstwo to zostało jednak poskromione przez połączone siły (jakżeby inaczej) spiskujących Niemców i Watykanu. Wielkolechici dysponują niezbitym dowodem na prawdziwość swojej tezy. Jest nim… brak dowodów. Głupie? Jeszcze jak! Ale nie dla „turbosłowian”, bowiem w ich mniemaniu „dowody” zostały zniszczone albo ukryte przez siatkę spiskowców.

Jedyne co wielkolechitom pozostało, to szczątki „faktów”, które teraz – po latach ukrywania „prawdy” – dzielnie rekonstruują wierni synowie Słowiańszczyzny, a z pomocą przychodzą im najnowsze zdobycze nauk przyrodniczych, w tym genetyki. Z owych „analiz” wyłania się fantastyczny obraz Wielkiej Lechii jako krainy mlekiem i miodem płynącej, imperium niemal niezachodzącego słońca, państwa dzielnych i honorowych wojowników. Wszystko równie piękne, jak i zmyślone.

 

W świecie absurdów

 

Absurdalność „dowodów” rzekomo potwierdzających teorię Wielkiej Lechii przyprawiać może o mdłości. Jak bowiem ktoś o zdrowych zmysłach może poważnie traktować twierdzenia łączące wymienione w starotestamentalnych księgach (Sędziów oraz Samuela) miasto Lechi (Ramat‑Lechi) z Polską? Wystarczy odrobina wysiłku i dobrej woli, by ustalić genezę bliskowschodniej nazwy. Chodzi o biblijnego Samsona, który przy pomocy oślej szczęki pokonał wielu wrogów. Na cześć tego wydarzenia miejscu nadano nazwę Wzgórze Szczęki, czyli… Ramat‑Lechi. Ofiarą turbosłowiańskiego kaleczenia źródeł padło jednak nie tylko Pismo Święte, ale również średniowieczne kroniki. Stosunek wyznawców teorii Wielkiej Lechii do tych dokumentów jest zresztą bardzo wymowny. Z jednej strony turbosławianie mówią o niemiecko‑watykańskim spisku, z drugiej zaś – gdy tylko zachodzi ideologiczna potrzeba – podpierają się zapiskami biskupów.

 

Największym filarem kłamstwa o Wielkiej Lechii jest Kronika Prokosza, a więc dokument szczegółowo opisujący historię przedchrześcijańskiego imperium Słowian. Teoretycznie powinien więc stanowić idealne źródło dla badaczy przeszłości. Dlaczego więc historycy nie sięgają po tę kronikę? Należą do watykańsko‑niemieckiego spisku przeciwko Słowianom? Nienawidzą Polski i gardzą prawdą? Nic z tych rzeczy! „Kronika” to nowożytny falsyfikat, najprawdopodobniej z XVIII wieku. Za jej twórcę uznaje się Przybysława Dyjamentowskiego, znanego fałszerza dokumentów, który opracowywał genealogię rodów szlacheckich, aby w ten sposób zaspokajać ich megalomańskie ambicje.

 

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 

Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
2
 
 
 

 

Elżbieta Witek z Prawa i Sprawiedliwości będzie w nowej kadencji Sejmu pełnić funkcję marszałka. Z kolei senatorowie wybrali na najważniejsze stanowisko w izbie wyższej przedstawiciela opozycji Tomasza Grodzkiego.

 
 

„Dzięki nieustannej modlitwie w swym klasztorze Benedykt XVI dodaje nam sił. Ta modlitwa jest najpiękniejszą encykliką, jaką mógł przekazać dziś Kościołowi, który musi nauczyć się modlić” – uważa kardynał Robert Sarah. W jego przekonaniu, to właśnie modlitwa jest głównym remedium na kryzys współczesnego Kościoła. – Jeśli myślicie, że wasi kapłani i biskupi nie są święci, to bądźcie święci dla nich! Pokutujcie i pośćcie za ich wady – mówił prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego podczas spotkania z katolikami w Mediolanie.

 

Działająca przy Parlamencie Europejskim Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwróciła się z apelem do państw Unii Europejskiej o finansowanie działalności organizacji proaborcyjnych. Taką tezę zawarła w opinii na temat projektu raportu przygotowywanego przez PE. Dokument dotyczy stanu praw człowieka i demokracji na świecie oraz zeszłorocznej polityki Unii Europejskiej w tym zakresie.

 

Rezultaty śledztwa watykańskiego w sprawie Theodore'a McCarricka mają zostać opublikowane na początku 2020 roku – powiedział kardynał Sean O’Malley. Metropolita Bostonu należy do Rady Kardynałów i przewodniczy Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich.

 

 

Izrael prawdopodobnie będzie musiał bezpośrednio zaatakować Iran aby powstrzymać to państwo od rozwijania broni nuklearnej i tworzenia „pierścienia ognia” wokół Izraela – oznajmił w poniedziałek były szef Rady Bezpieczeństwa Narodowego, generał Yaakov Amidror. Sytuacja na Bliskim Wschodzie, po zabójstwie przez Tel Awiw Baha Abu Al-Atty – lidera Islamskiego Dżihadu, wspierającego Palestyńczyków i uważnego za „pomocnika” Iranu – gwałtownie się pogorszyła.


Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 

Copyright 2019 by
STOWARZYSZENIA KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
M. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.