DZIŚ JEST:   22   LUTY   2019 r.

Katedry św. Piotra Apostoła
Św. Małgorzaty z Kortony
 
 
 
 


Polonia Christiana nr 22  >   DZIEDZICTWO EUROPY

Henryk Matysek

Nie gruzy to lecz fundamenty


W najmłodszym z irlandzkich hrabstw – Wicklow – ukrywa się jeden z najstarszych klejnotów Zielonej Wyspy. Dosłownie się ukrywa – malownicze granitowe wzniesienia (nieco na wyrost przez tubylców nazywane górami) skutecznie zasłaniają położoną na dnie nie mniej malowniczej polodowcowej doliny osadę Glendalough przed oczyma nieproszonych gości. Żeby tu trafić, trzeba wiedzieć, czego się szuka.
 

Pierwszą budowlą, jaką dostrzega pielgrzym zbliżający się ku Dolinie Dwóch Jezior (Gleann Dá Loch), jest powoli wyłaniająca się zza wzgórz smukła, okrągła, trzydziestometrowa wieża ze spiczastym dachem – z oddali przypomina zaostrzony ołówek wbity w ziemię gumką. Przydatna rzecz – ze swymi sześcioma wysokimi piętrami w spokojnym czasie służyła za pojemny magazyn, a w chwili zagrożenia zapewniała schronienie mieszkańcom osady.

Nieprzypadkowo taka wieża to w pewnym sensie wizytówka irlandzkiej architektury wczesnośredniowiecznej – budowano je przy niejednym opactwie, bo od schyłku wieku VIII aż do późnych dekad wieku XI wisiał nad Irlandią okrutny furor Normanorum.

Wikingowie przemierzali Zieloną Wyspę jak własną domenę, owszem, zakładając pierwsze na tym terenie miasta, głównie jednak napadając i grabiąc tutejsze klasztory. Ciekawa rzecz: barbarzyńcy z Północy – w odróżnieniu od srożących się w V stuleciu Hunów, Gotów i Franków – jako obiekty swych łupieżczych najazdów pilnie wyszukiwali przede wszystkim ośrodki kultu religijnego. Wyspecjalizowani „komandosi” potrafili bezbłędnie wyczuć, gdzie łup będzie równie cenny (naczynia liturgiczne i relikwiarze, pełne spichrze i magazyny), co łatwy: przecież miłujący pokój mnisi nie okażą się waleczniejsi od książąt i królów, którzy wolą płacić sowity okup napastnikom, niż podnieść na nich miecz w sprawiedliwym gniewie.
(...)

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 

Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 

 

Pewna siostra zakonna ustawicznie adorowała Najświętszy Sakrament. Gdy pytano ją, co robi przez tyle godzin, odpowiadała: „Cóż robić przed Panem Jezusem? Dziękować, kochać i błagać. To wszyscy całą wieczność czynić będziemy". Jeśli więc chcemy zyskać obfite owoce z naszych nawiedzeń Najświętszego Sakramentu, bierzmy z niej przykład

 
 

Papież Bonifacy VIII wydał bullę ustanowiającą rok 1300. Rokiem Jubileuszowym. Związana z uroczystościami możliwość uzyskania odpustu ściągnęła do Rzymu ogromne tłumy pielgrzymów. Zapoczątkowało to tradycję żywą w Kościele aż do dzisiaj. W 1343 roku Ojciec Święty Klemens VI ogłosił, że odpusty te należy obchodzić co 50 lat. Kolejnej zmiany dokonał Urban VI  (1389) wyznaczając ich częstotliwość na co 33 lata. Obecnie, zgodnie z zarządzeniem papieża Pawła II z 1470 roku Rok Jubileuszowy obchodzony jest raz na 25 lat.

 

Minister spraw zagranicznych Izraela, który w ostatnich dniach zasłynął wypowiedzią, że „Polacy wyssali antysemityzm z mlekiem matki” podkreślił, że nie przeprosi za swoje skandaliczne słowa. Dodał jednocześnie, że „wielu Polaków współpracowało z nazistami”. 

 

Abp Carlo Maria Vigano opublikował kolejny list otwarty skierowany do papieża Franciszka oraz przewodniczących poszczególnych Episkopatów. W swym liście hierarcha nawiązuje do watykańskiego spotkania poświęconego nadużyciom seksualnym i przypomina postawę św. Piotra, który nawrócił się i podążał za Chrystusem. 

 

Dzieło św. Piotra Damianiego pt. „Liber Gomorrhianus” to traktat, który zawiera niezwykle cenne wskazówki mówiące o tym, dlaczego nie należy milczeć w sprawie problemu homoseksualizmu wśród duchownych. Warto przypomnieć, że Św. Damiani otrzymał pełne wsparcie świętego papieża – Leona IX.


Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 

Copyright 2017 by
INSTYTUT EDUKACJI SPOŁECZNEJ I RELIGIJNEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Fundacji Instytutu Edukacji Społecznej i Religijnej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.