DZIŚ JEST:   23   CZERWCA   2018 r.

Św. Józefa Cafasso
Św. Tomasza Garnet
 
 
 
 


Polonia Christiana nr 19  >   TEMAT NUMERU: SARMACJA - ZAGUBIONE DZIEDZICTWO

Aleksander Stralcov-Karwacki

Między Rzymem a Orientem


Sarmatyzm jako zjawisko na dobre zakorzenił się w polskiej świadomości u ­początku XVII wieku. Przetłumaczono wtedy na język polski pracę Aleksandra ­Gwagnina ­Opisanie Sarmacji Europejskiej. Co ciekawe, Gwagnin zaliczał do Sarmacji nie ­tylko Polskę, ale także Litwę, Ruś, Żmudź, Inflanty oraz Prusy. Ale tylko w Polsce, czy ­dokładniej: w kulturze polskiej, ta nazwa – rozumiana przez Gwagnina ­wyłącznie geograficznie – rozwinęła się nie tylko jako zjawisko kulturowe, lecz na długie ­wieki stała się określeniem idei narodowej stanu szlacheckiego, a w XIX wieku legła u ­początków narodowego samookreślenia wszystkich Polaków.

Sarmatyzm łączył w sobie wpływy zachodnie i wschodnie, a także polskie tradycje lokalne. Podchodząc doń z pozycji utylitarnej, można stwierdzić, że przyniósł on niewątpliwe efekty w postaci usamodzielnienia się kulturowego Polski w obrębie Europy Zachodniej, a bardziej jeszcze przeszkodził stopniowej germanizacji Polski i wchodzeniu jej w świat kultury niemieckiej uosabiany przez Święte Imperium Rzymskie Narodu Niemieckiego. Ileż razy sarmacka tożsamość szlachty i części magnatów – zarówno Litwy jak i Korony – nie pozwoliła zasiąść na stolcu królewskim i wielko­książęcym przedstawicielom dynastii Habsburgów.

Sarmatyzm stał na przeszkodzie tak naturalnego, leżącego w interesie całego świata katolickiego sojuszu między Rzecząpospolitą a cesarstwem. Sarmatyzm nie pozwolił na ostateczne zidentyfikowanie szlachty polskiej jako warstwy europejskiej, co w późniejszym okresie w dużej mierze przyczyniło się do wewnętrznej sytuacji przedrozbiorowej i rozbiorów. Dziwnym sposobem, po rozbiorach – stanowiących niejako bezpośredni wynik oddziaływania idei sarmackiej – sarmatyzm w zaborze rosyjskim stał się podłożem, na którym zaczęto budować tożsamość nowoczesnego narodu polskiego.

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 

Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 

 

Powiedzieliśmy wcześniej, że modlitwa dobrego chrześcijanina powinna być ożywiona miłością Boga i nienawiścią grzechu, jako największego zła, a także szczerym pragnieniem unikania tegoż grzechu i tępienia go na każdym kroku. Jednak i tego warunku nie spełnia modlitwa grzesznika, który w ogóle nie żałuje tego, że obraził dobrego Boga, skoro bez przerwy krzyżuje Go w swoim sercu. Kiedy odmawia akt skruchy, zabawia się w kłamcę i zwykłego błazna.

 
 

1290 – zmarł książę wrocławski i krakowski Henryk IV Probus (ur. 1257/1258). Syn księcia Henryka III Białego, a wnuk Henryka II Pobożnego, dzięki energicznej polityce zjednoczył w swych rękach sporą część ziem polskich: Śląska i Małopolski.

 

Krajowa Rada Sądownictwa zaopiniowała projekt ustawy o związkach partnerskich. KRS negatywnie oceniła założenia projektu stwierdzając, że jest niezgodny z Konstytucją, a także godzi w małżeństwo, rodzinę oraz wartości chrześcijańskie. „Polska kultura jest zakorzeniona w chrześcijańskim dziedzictwie” – tłumaczy sędzia Wiesław Johann, argumentując decyzję KRS.

 

Abp Tadeusz Kondrusiewicz skierował list otwarty do prezydenta Aleksandra Łukaszenki, w którym apeluje o wprowadzenie regulacji zabraniających promowania postaw homoseksualnych oraz ideologii gender. Zapisy miałyby zostać uwzględnione w tworzonej właśnie ustawie poświęconej „walce z przemocą domową”.

 

Czeski rząd zdecydował się poprzeć wniosek części parlamentarzystów, który zakłada legalizację tzw. „małżeństw homoseksualnych”. Nowe regulacje miałyby zastąpić „związki partnerskie” i dać homoseksualistom te same prawa, które przysługują małżeństwu kobiety i mężczyzny. Wśród nich będzie także prawo do wychowywania dzieci.


Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 

Copyright 2017 by
INSTYTUT EDUKACJI SPOŁECZNEJ I RELIGIJNEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Fundacji Instytutu Edukacji Społecznej i Religijnej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.