DZIŚ JEST:   24   PAŹDZIERNIKA   2020 r.

Św. Antoniego Marii Clareta
Bł. Jana Balickiego
 
 
 
 


Polonia Christiana nr 21  >   DZIEDZICTWO EUROPY

Jacek Hoga

Miecz - mit i symbol


Miecz to bodaj najbardziej znany przedmiot okresu średniowiecza – chyba żaden inny nie wywołuje tak silnych skojarzeń z okresem pełnego rozkwitu łacińskiej cywilizacji wyrosłej pod opiekuńczymi skrzydłami Matki Kościoła. Fascynujący ów przedmiot, jak i nie mniej fascynującą jego kulturotwórczą rolę w całym umownym okresie trwania średniowiecza, od upadku Cesarstwa Zachodniego po przełom XV i XVI wieku, ilustruje wystawa zatytułowana Miecz – sposoby użycia, mit i symbol dostępna dla zwiedzających w paryskim Musée de Cluny, czyli Narodowym Muzeum Wieków Średnich (Musée National du Moyen Âge) do 26 września 2011 roku.

Od kiedy tylko człowiek użył w walce narzędzia z krawędzią tnącą, zaczął szukać jego formy idealnej, która umożliwiłaby jak najskuteczniejszy cios. Ważnym aspektem każdej broni służącej do cięcia jest jej długość – im większym dysponujemy zasięgiem, tym szybciej możemy dosięgnąć przeciwnika i zminimalizować ryzyko otrzymania rany samemu. Długość ostrza bywa ograniczona na trzy sposoby: techniczną możliwością wykonania trwałego długiego ostrza, swobodą użycia i wyważeniem. Aby te potrzeby pogodzić, za rękojeścią dodać trzeba ciężar (głowicę), który przesunie środek ciężkości w pobliże dłoni. Aby móc zadać ranę możliwie szybko w każdym kierunku, który przeciwnik nieopatrznie odsłoni, przydatną rzeczą jest możność zadawania ciosów obiema krawędziami. Potrzeba zatem, aby broń była obustronnie ostrzona.

Ukoronowaniem możliwości, jakie powinna dawać biała broń, jest możliwość zadawania pchnięć. Służy temu odpowiednio ukształtowany sztych. A choć broń biała służyć ma przede wszystkim do zadawania ran przeciwnikowi, to przecież roztropnym jest zasłonić dzierżącą ją dłoń, ponieważ to ona właśnie znajduje się najbliżej nieprzyjaciela, wyznaczając zarazem naturalny kierunek jego kontrataku. Stąd też pojawia się jelec chroniący dłoń walczącego.

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 

Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 

 

Spalenie dwóch kościołów w stolicy Chile – na tydzień przed kluczowym dla tego kraju referendum konstytucyjnym – jest wyrazem chrystianofobii radykałów „nowej lewicy,” ale także frustracji większości społeczeństwa, które chce odejść od neoliberalnej spuścizny gen. Pinocheta i „zrównoważonego rozwoju” wdrażanego przez rządzącą elitę.

 
 

Rewolucjoniści zawsze uważali, że szerzenie rozpusty jest najlepszym mechanizmem na przygotowanie gruntu pod nową rewolucyjną rzeczywistość, nowy świat i nowego człowieka stworzonego przez rewolucję. Rozpusta jest wielkim resetem niszczącym wszystko, co dotychczas było – powiedział prof. Grzegorz Kucharczyk podczas konferencji „Utopia tęczowej rewolucji”.

 

Siły Obronne Izraela (IDF) utworzyły w zeszłym roku nową, elitarną jednostkę, która ma zrewolucjonizować pole bitwy. Składa się ona z piechoty, komponentu pancernego i wsparcia powietrznego. Jednostka ma być w stanie operować w dowolnym miejscu na świecie w celu szybkiego lokalizowania i nisczenia wroga.

 

Niektórzy sądzą, że myśl o grzechu zanadto obciąża życie chrześcijańskie. Chcieliby ją usunąć krzepiącą myślą o Odkupieniu przez Chrystusa, o naszym dziecięctwie Bożym. Myśl o grzechu nie powinna być oczywiście głównym czynnikiem w naszym życiu religijnym. W takim razie nie Bóg, ale nasze własne ja byłoby ośrodkiem życia. Ale świadomość grzechu, który tyle razy zakłóca stosunek między Ojcem w niebie a dzieckiem na ziemi, nie powinna zniknąć z naszego życia i naszej modlitwy.

 

1795 – Rosja, Prusy i Austria zawarły konwencję w sprawie III rozbioru Polski. Na jej mocy Prusy otrzymały Mazowsze oraz tereny po Niemen, a także zachodnią część Rzeczypospolitej po Pilicę, Wisłę i Bug (z Warszawą). Austria zajęła Małopolskę z Krakowem i Lublinem oraz część Podlasia i Mazowsza. Rosji przypadła pozostała część Rzeczypospolitej po Bug i Niemen.


Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 

Copyright 2020 by
STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.