DZIŚ JEST:   24   PAŹDZIERNIKA   2020 r.

Św. Antoniego Marii Clareta
Bł. Jana Balickiego
 
 
 
 


Polonia Christiana nr 38  >   PRAWDA, DOBRO, PIĘKNO

Mariusz Solecki

Dwie Janiny


Jedno imię – biegunowe życiorysy. Imię Józef identyfikuje oblubieńca Najświętszej Marii Panny i zbrodniarza wszech czasów, Rudolf Valentino przeszedł do historii jako wybitny tancerz, a jego imiennik o nazwisku Hoess – jako komendant Auschwitz. Będąc Heinrichem, można odkryć Troję albo ludobójcze zastosowanie Cyklonu B. Jedno imię – biegunowe życiorysy. Podobnie było z Janiną Żubryd (?–1946) i Janiną Broniewską (1904–1981); zrównanymi w onomastyce, lecz w życiowych wyborach – na antypodach.

Janina Broniewska i Janina Żubrydowa nie znały się i nigdy się nie spotkały. Nie zamieniły ze sobą ani jednego słowa. Jaki więc sens zestawiać ze sobą te dwie kobiety? Z jakiego powodu konfrontować ich biografie? Otóż z imperatywu odsłaniania tajemnych paralel zachodzących pomiędzy ludźmi noszącymi to samo imię, które podobno nas określa, co nie znaczy: determinuje.

Kobiety z fotografii
Piękno, młodość: zalotne spojrzenie w bok, uśmiech i wysypujące się spod rogatywki, lekko falujące włosy opadające na bluzę mundurową. W prawej ręce pistolet na rzemieniu: vis? tetetka? Przez ramię – tu nie ma wątpliwości – przewieszona pepesza. Od pasa w dół strój cywilny: sukienka w kwiaty. Zgrabne łydki toną w kwitnącej łące. Pora wiosenno‑letnia. W tle zarośla, drzewa. Zdjęcie przedstawia żonę antykomunistycznego partyzanta, Janinę Żubryd. Bez trudu wyskakuje w wyszukiwarce internetowej.

Zgorzkniała, nerwowa twarz, oczy jak piki, surowo ściągnięte usta, mentorskie okulary komponują się w portret pisarki trzęsącej literackimi salonami PRL‑u, zelotki na usługach reżimu – Janiny Broniewskiej...

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 

Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 

 

Spalenie dwóch kościołów w stolicy Chile – na tydzień przed kluczowym dla tego kraju referendum konstytucyjnym – jest wyrazem chrystianofobii radykałów „nowej lewicy,” ale także frustracji większości społeczeństwa, które chce odejść od neoliberalnej spuścizny gen. Pinocheta i „zrównoważonego rozwoju” wdrażanego przez rządzącą elitę.

 
 

Rewolucjoniści zawsze uważali, że szerzenie rozpusty jest najlepszym mechanizmem na przygotowanie gruntu pod nową rewolucyjną rzeczywistość, nowy świat i nowego człowieka stworzonego przez rewolucję. Rozpusta jest wielkim resetem niszczącym wszystko, co dotychczas było – powiedział prof. Grzegorz Kucharczyk podczas konferencji „Utopia tęczowej rewolucji”.

 

Siły Obronne Izraela (IDF) utworzyły w zeszłym roku nową, elitarną jednostkę, która ma zrewolucjonizować pole bitwy. Składa się ona z piechoty, komponentu pancernego i wsparcia powietrznego. Jednostka ma być w stanie operować w dowolnym miejscu na świecie w celu szybkiego lokalizowania i nisczenia wroga.

 

Niektórzy sądzą, że myśl o grzechu zanadto obciąża życie chrześcijańskie. Chcieliby ją usunąć krzepiącą myślą o Odkupieniu przez Chrystusa, o naszym dziecięctwie Bożym. Myśl o grzechu nie powinna być oczywiście głównym czynnikiem w naszym życiu religijnym. W takim razie nie Bóg, ale nasze własne ja byłoby ośrodkiem życia. Ale świadomość grzechu, który tyle razy zakłóca stosunek między Ojcem w niebie a dzieckiem na ziemi, nie powinna zniknąć z naszego życia i naszej modlitwy.

 

1795 – Rosja, Prusy i Austria zawarły konwencję w sprawie III rozbioru Polski. Na jej mocy Prusy otrzymały Mazowsze oraz tereny po Niemen, a także zachodnią część Rzeczypospolitej po Pilicę, Wisłę i Bug (z Warszawą). Austria zajęła Małopolskę z Krakowem i Lublinem oraz część Podlasia i Mazowsza. Rosji przypadła pozostała część Rzeczypospolitej po Bug i Niemen.


Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 

Copyright 2020 by
STOWARZYSZENIE KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.