DZIŚ JEST:   19   KWIETNIA   2019 r.

Wielki Piątek
Św. Leona IX, papieża
Św. Ekspedyta, męczennika
 
 
 
 


Polonia Christiana nr 29  >   DZIEDZICTWO EUROPY

Magdalena Żuraw

Duma z krzyża


Każdego Europejczyka, który przyjeżdża do Gruzji, uderza niespotykana dziś na naszym kontynencie pobożność mieszkańców tego kraju. Nie każdy jednak wie, że Gruzini przyjęli chrześcijaństwo wcześniej niż którykolwiek naród europejski.

Magdalena Żuraw

Sobotnie popołudnie w ośmiotysięcznym mieście Mccheta – religijnej stolicy Gruzji. Mimo pory obiadowej wnętrze jedenastowiecznego kościoła katedralnego Sweti Cchoweli wypełnia tłum ludzi, w większości młodych lub w średnim wieku. Stoją w skupieniu przed drewnianym ikonostasem, modlą się przy pokrywających ściany freskach, nabożnie całują ikony.

– Jak Arabowie – komentuje po francusku jakaś młoda dziewczyna z aparatem zawieszonym na szyi (jak się później okazało – Belgijka). Nie mówi tego z przekąsem, jest zaskoczona.
W położonej kilkaset metrów dalej cerkwi Samtawro (również jedenastowiecznej, acz wzniesionej na bazie świątyni z IV stulecia) nie jest inaczej: dziesiątki Gruzinów modlą się w sobie tylko znanych intencjach, a po wyjściu ze świątyni kierują swe kroki do położonego tuż przy jej murach grobu ojca Gabriela – prawosławnego mnicha, znanego z bohaterskiej walki z komunizmem (w latach sześćdziesiątych publicznie spalił portret Lenina, za co był więziony i torturowany przez KGB) oraz mocy uzdrawiania. Krew ojca Gabriela, zmarłego w roku 1995, do dziś nie uległa rozkładowi.

Następnego dnia, w niedzielę na prawosławnej Mszy w półtoramilionowym Tbilisi chrześcijańskich „Arabów” jest jeszcze więcej. Gruzińskie dziewczyny, które akurat założyły dziś spodnie, przed wejściem do cerkwi obwiązują wokół bioder długie chusty, bo tylko tak wypada wejść do świątyni (inne nie muszą tego robić, gdyż większość Gruzinek chodzi w spódnicach lub sukienkach). Wierni z uwagą słuchają kazania, które za sprawą głośników słyszalne jest w promieniu przynajmniej parudziesięciu metrów od kościoła – nikt tego jednak nie traktuje jako „indoktrynacji religijnej” czy „obrażania uczuć ateistów i wyznawców innych religii”. Choć – gdyby był nowoczesnym Europejczykiem (na przykład, Belgiem) – mógłby, bo licząca wiele setek lat katedra Sioni, w której odbywa się Msza, leży w samym centrum tbiliskiej starówki.
Ale na szczęście to nie nowoczesna Europa – to Gruzja.

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 

Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 

 

Wielki Piątek to główny dzień tradycyjnych obchodów Wielkiego Tygodnia w wielu krajach świata. Najbardziej znane misteria organizowane są w Hiszpania i krajach Ameryki Łacińskiej. W brazylijskich misteriach Męki Pańskiej biorą udział gwiazdy ekranu, a na Filipinach wierni dla okazania swojej wiary dają się krzyżować.

 
 

Całun Turyński jest żywym świadectwem Męki i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Nadal jednak – mimo niezbitych dowodów – znajdują się ludzie podważający jego autentyczność. O tym co wiemy o Całunie, a także dlaczego informacje o fałszerstwie należy włożyć między bajki wyjaśnia w rozmowie z portalem PCh24.pl Krzysztof Sadło z Polskiego Centrum Syndologicznego.

 

W Wielki Piątek obowiązuje post ścisły, co w praktyce oznacza, że ograniczamy się do spożycia trzech posiłków, w tym tylko jednego do syta (od 18 do 60 roku życia). Oprócz tego, tak jak w każdy piątek, wierni są zobowiązani do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych (od 14 roku życia).

 

Jesteśmy Bożymi dziećmi. To nie metafora, to fakt. Pan Bóg stworzył każdego z nas, a my, ludzie, stanowimy koronę wszelkiego stworzenia. A czy Autor podpisał swoje dzieło?

 

Siłę krzyża jako znaku zwycięstwa dobitnie potwierdziły w trakcie tegorocznego Wielkiego Tygodnia wydarzenia z Paryża. Oto bowiem, gdy po opanowaniu pożaru katedry Notre-Dame strażacy weszli do środka, ich oczom ukazał się błyszczący i nietknięty przez żywioł znak Męki Pana Jezusa.


Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 

Copyright 2019 by
STOWARZYSZENIA KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
M. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.