DZIŚ JEST:   18   LUTY   2020 r.

Św. Konstancji
Św. Szymona
Bł. Fra Angelica
 
 
 
 


Polonia Christiana nr 10  >   Społeczeństwo

Roberto de Mattei

Czy Turcja leży w Europie?


Podczas szczytu, który odbył się 5 kwietnia 2009 roku w Pradze, nowy prezydent Stanów Zjednoczonych, Barack Obama, mimo tego, iż zdawał sobie sprawę z kontrowersyjności tematu, nalegał, aby Europa uchyliła drzwi Ankarze. Niechętni temu wydają się prezydent Francji, Nicolas Sarkozy, oraz Angela Merkel, kanclerz Niemiec. Stanowisko tych dwóch państw niewątpliwie zmieniło się od grudnia 2004 roku, kiedy to, z gorącym poparciem francuskiego prezydenta Jacques’a Chiraca oraz niemieckiego kanclerza Helmuta Schroe­dera, przyjęto oficjalnie wciąż obowiązujący kalendarz negocjacji z Turcją. Głosy Josepha Ratzingera, wówczas jeszcze kardynała, nazywającego wejście Turcji do Europy „antyhistorycznym” („Ansa”, 20 września 2004 ) oraz przewodniczącego Konwentu Europejskiego, Valéry’ego Giscarda d’Estaing, który stwierdził, że będzie to „koniec Unii Europejskiej” („Le Monde”, 11 listopada 2002), pozostawały osamotnione.

Argumenty za wstąpieniem Turcji do UE są głównie natury gospodarczej i politycznej – jako przykład można podać możliwość uzyskania większych i pewniejszych zapasów energii oraz konieczność zawarcia sojuszu z „umiarkowanym” islamem tureckim w walce z islamskim fundamentalizmem. Jednak przeciw nim przemawiają inne, niepodważalne argumenty, prezentowane w rozmaitych dziełach wydawanych w ostatnich czasach w Europie (jak np. Alexandre Del Valle, Le Dilemme turc, ou les vraies raisons de la candidature d’Ankara, Editions des Syrtes, Paryż 2005).

Pierwszy mit, który należy rozwiać, to mit dotyczący istnienia Turcji „laickiej” i „prozachodniej”. To prawda, że w Turcji, po pierwszej wojnie światowej, na zgliszczach Imperium Osmańskiego powstała republika o cechach laickich, z generałem Mustafą Kemalem na czele, który w 1934 roku otrzymał tytuł Atatürka – „ojca Turków”. Od tego czasu zapoczątkowany przez Atatürka proces sekularyzacji państwa zyskał nazwę kemalizmu i był kontynuowany z żelazną konsekwencją przez wojskowych, również po jego śmierci. Jednak począwszy od lat 70., pod wpływem organizacji Bracia Muzułmańscy, rozpoczął się proces ponownej islamizacji kraju, a jego kulminacja przypadła na 2002 rok, kiedy to do władzy doszła Partia Sprawiedliwości i Postępu (AKP) Recepa ­Tayypa Erdoğana.

Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 

Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 

 

Czy tradycyjny katolik może popierać globalizację i jaki powinien być jego stosunek do migracji oraz suwerenności – takie pytanie zadaje sobie redakcja Catholic World Report, jednocześnie cytując dotyczące Polski wypowiedzi kardynałów: Wyszyńskiego oraz Saraha, obecnego prefekta Kongregacji ds. kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów.

 
 

Parlament Gibraltaru zdecydował o przeprowadzeniu referendum w sprawie tak zwanej aborcji. Ta brytyjska posiadłość na południu Półwyspu Iberyjskiego jest bastionem obrony życia w Europie – zabicie dziecka nienarodzonego to przestępstwo, za które grozić może nawet dożywocie.

 

Ekologizm i kult wygody stają się ważniejsze od szacunku dla człowieka. W ich imię ludzie niszczą wszelkie świętości. Zbezczeszczeniu ulega nawet ostatnia z nich – szacunek dla zmarłych i ich ciał. Dochodzi wręcz do wykorzystywania ludzkich zwłok w roli kompostu. Wszystko w imię troski o środowisko.  

 

Przedstawicielka stanowej legislatury Alabamy chce wprowadzenia prawa nakazującego poddanie się antykoncepcyjnej wazektomii dla mężczyzn po 50 roku życia lub mającym co najmniej troje dzieci. Choć projekt ustawy raczej nie ma szansy by stał się prawem, próba ilustruje temperaturę sporu, jaki rozgorzał w USA po tym, jak niektóre stany postanowiły wprowadzić prawa broniące życia nienarodzonych.

 

Rosja rozpoczęła przygotowania do transportu ropy na Zachód z pominięciem Białorusi. Nadal nie ma bowiem porozumienia między oboma krajami w sprawie dostaw surowca, a nic nie wskazuje, by je osiągnięto. Władze w Mińsku poinformowały natomiast, że zamierzają czerpać ropę z rurociągu Przyjaźń, którym płynie ona na Zachód.


Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 

Copyright 2020 by
STOWARZYSZENIA KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
M. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.