DZIŚ JEST:   18   LUTY   2018 r.

I Niedziela Wielkiego Postu
Św. Konstancji
Św. Szymona
Bł. Fra Angelica
 
 
 
 

Ciemna strona sportu

Ciemna strona sportu
fot. Wikimedia

Igrzyska Olimpijskie czy Mistrzostwa Świata i Europy w piłce nożnej to imprezy, które od lat wzbudzają pozytywne i negatywne emocje wśród dziesiątek milionów ludzi. Jedni widzą w nich odskocznię od codzienności, inni emocjonują się występami swoich ulubieńców, jeszcze inni traktują to jako możliwość zdobycia „łatwych pieniędzy” u bukmachera. Sport to jednak nie tylko zawody, wyniki i medale, ale ogromna machina ideologiczno-polityczno-propagandowa, której główni rozgrywający nie cofną się przed niczym w walce o mamonę i stworzenie „nowego, wspaniałego świata”.

 

Sportem w chrześcijaństwo

Idea nowożytnych igrzysk olimpijskich i samego sportu, jako „opium dla ludu” jest związana z działalnością francuskiego arystokraty Pierra’a de Coubertina i atmosferą, jaka (zwłaszcza w kręgach francuskiej „elity” republikańskiej) panowała w drugiej połowie XIX wieku. Nawiązanie do tradycji antycznej stanowiło tylko pretekst dla rzeczywistych powodów, jakie kierowały ojcami nowożytnego ruchu olimpijskiego. Przede wszystkim chcieli oni zakończyć „smutny okres” w dziejach Europy, kiedy to głównym czynnikiem kształtującym jej tożsamość było chrześcijaństwo.

 

„Argumentem” potwierdzającym „słuszność” rodzącej się koncepcji było przywoływanie postaci władcy starożytnego Rzymu - cesarza Teodozjusza I, który nie dość, że był chrześcijaninem, to w dodatku zakazał organizowania igrzysk olimpijskich ze względu na ich pogański charakter przejawiający się w towarzyszącemu im kulcie Zeusa. Kręgi laickiej III Republiki Francuskiej m.in. ze względu na swojego „antykatolickiego bzika” bardzo mocno podkreślały właśnie ten fakt historyczny i na nim próbowały budować nową religię - religię sportu.



Nie biegam w niedzielę!

Pierwszą i najprawdopodobniej ostatnią porażkę francuskie „elity” poniosły w roku 1924 podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu, które do dzisiaj przez wielu są uważane za ostatnie „normalne” zawody. Nie były one bowiem podporządkowane propagandzie, polityce, ideologii, reklamodawcom i mediom - najważniejszym czynnikom napędzającym dzisiejszy sport. Rywalizacja odbywała się wówczas na zasadzie: niech wygra najlepszy! Nie najbogatszy! Nie najsłynniejszy! Nie najmocniej popierany przez takie czy inne kręgi! Najlepszy!

 

W 1924 roku sportowcy posiadali jeszcze „ludzkie odruchy” i kierowali się zasadami moralnymi a nie tylko i wyłącznie żądzą zwycięstwa za wszelką cenę. Najbardziej znaną postacią tamtych igrzysk jest Eric Lidell - szkocki lekkoatleta, który zrezygnował ze startu w swojej koronnej dyscyplinie, czyli biegu na sto metrów, ponieważ... eliminacje odbywały się w niedzielę.

 

Lidell jako głęboko wierzący chrześcijanin powiedział, że w niedzielę nie pobiegnie, ponieważ tego dnia należy oddawać cześć Panu Bogu, a nie uciechom i korzyściom płynącym z życia doczesnego. Przez tę decyzję stracił szansę na (najprawdopodobniej złoty) medal olimpijski.

 

Czy ktokolwiek jest w stanie wyobrazić sobie sytuację, że dzisiaj znajdzie się sportowiec, który odmówi udziału w zawodach, które odbywają się w niedzielę, ponieważ nie pozwala mu na to jego wiara?


A oni hajlują!

Antykatolicka, antyludzka i antycywilizacyjna propaganda zdominowała igrzyska olimpijskie w Berlinie w 1936 roku, w organizacji których czynny udział brał sam Adolf Hitler, który początkowo sprzeciwiał się imprezie, ponieważ uważał tego typu zawody za „wymysł Żydów i masonów”.

 

„Perfekcyjna organizacja imprezy miała na celu zaprezentowanie potęgi III Rzeszy i stała się propagandowym zwycięstwem Hitlera. Sportowcy mimo woli stali się bezradnymi pionkami w jego nikczemnej politycznej grze. Ale działacze olimpijscy już nie są bez winy. Pierre de Coubertin, twórca nowożytnego ruchu olimpijskiego, otrzymał od nazistów pokaźną łapówkę. On i jego świta chętnie brali udział w przyjęciach, którymi Hitler chciał kupić przychylność świata”, zauważa Ryszard Opiatowski na łamach „Przeglądu Sportowego”.

 

Atmosfera tamtych zawodów została w bardzo dobry sposób oddana w zrobionym z ogromnym rozmachem jak na tamte czasy filmie dokumentalnym „Olimpiada” w reżyserii Leni Riefenstahl.

Uchwycono na nim moment, kiedy reprezentacje poszczególnych krajów wchodzą na arenę stadionu olimpijskiego w Berlinie, gdzie najważniejszą personą jest sam Fuhrer. Widać wyraźnie, które reprezentacje pozdrawiają publiczność i Adolfa Hitlera „starym, rzymskim pozdrowieniem” - nie są to bynajmniej jedynie sportowcy z Włoch i Niemiec.

 

Podczas igrzysk Hitler nawet nie ukrywał swoich antysemickich i rasistowskich „poglądów”. Niejednokrotnie opuszczał lożę honorową, aby nie musieć patrzeć na zwycięstwa i radość czarnoskórych i żydowskich sportowców. Z kolei, gdy wygrywali przedstawiciele „czystej rasy” fuhrer osobiście wręczał im medale i składał gratulacje.

 

Również w Berlinie w 1936 roku nowożytny ruch olimpijski uzyskał nowe oblicze nawiązujące wprost do tradycji greckiej. Stał się nim obrzęd zapalania znicza olimpijskiego w starożytnej Olimpii oraz przetransportowanie ognia do miasta - gospodarza igrzysk. Pomysł wprowadził w życie... dr Joseph Goebells. Do dzisiaj obrzęd ten jest trwałym dziedzictwem ruchu olimpijskiego, BA! - mimo swoich totalitarnych korzeni blask olimpijskiego ognia nawiedza przed każdymi kolejnymi igrzyskami wszystkie kraje świata.


To jeszcze sport czy już tylko polityka?

Praktycznie cały okres po zakończeniu II wojny światowej pokazuje, że rywalizacja sportowa stała się odbiciem rywalizacji politycznej. Komunizm, zimna wojna i żelazna kurtyna doprowadziły do sytuacji, że po prostu nie dało się od tego uciec.

 

Apogeum politycznej walki pomiędzy „postępowym socjalizmem wschodu” a „zgniłym kapitalizmem zachodu” miało miejsce w lata 1980 i 1984, kiedy to gospodarzami igrzysk były kolejno Moskwa i Los Angeles. Zachód miał prawo zbojkotować imprezę w stolicy ZSRR ze względu na prowadzoną przez Sowietów od 1979 roku wojnę w Afganistanie, co stanowiło pogwałcenie „starożytnej zasady” o pokoju na czas igrzysk. Z kolei odmówienie wzięcia udziału w zawodach w Los Angeles przez większość państw „bloku wschodniego” stanowiło zwykłe działania odwetowe.

 

Warto zwrócić uwagę na fakt, że wielu olimpijczykom, zwłaszcza obywatelom państw po „zachodniej stronie żelaznej kurtyny” nie spodobał się bojkot igrzysk w Moskwie i dlatego postanowili oni na czas ich trwania wyrzec się swoich ojczyzn i wystąpić jako „sportowcy niezależni” pod flagą olimpijską. Z kolei w 1984 roku wśród „czerwonych” krajów również znaleźli się „ostatni sprawiedliwi”, którzy potrafili postawić się Kremlowi, jak m.in. Rumunia.

 

„Moskiewskie cuda”

Mistrz olimpijski z Moskwy w skoku o tyczce - Władysław Kozakiewicz w swojej biografii pt. „Nie mówcie mi jak mam żyć” przedstawił kilka, najdelikatniej mówiąc, kontrowersji, związanych z przeprowadzeniem moskiewskiej imprezy. Były one potrzebne organizatorom, aby mogli oni wlać paliwo do propagandowej machiny próbującej wmówić światu, że komuniści, zwłaszcza ci z ZSRR, są we wszystkim najlepsi.

 

„W skoku o tyczce jest tak, że zawodnik staje na rozbiegu mniej więcej 40 metrów od poprzeczki. Skąd może mieć pewność, że sędziowie ustawili mu wysokość 5,50 metrów, jak prosił, a nie 5 centymetrów wyższą? A preferowanemu rywalowi 5 centymetrów niższą? Baliśmy się manipulacji, tym bardziej gdy odkryliśmy, że wszyscy sędziowie obsługujący konkurs skoku o tyczce to... radzieccy trenerzy tej dyscypliny! Wszyscy co do jednego! Myśmy przecież ich doskonale znali. Na pewno pomagali swoim zawodnikom w ten sposób, że przed ich skokami niby przypadkowo rzucali źdźbło trawy, żeby im pokazać, skąd wieje wiatr. Było to oficjalnie zabronione i za taką pomoc groziła dyskwalifikacja” wspomina Kozakiewicz.

 

To jednak nic w porównaniu z machlojkami, jakie miały miejsce w innych dyscyplinach. Podczas konkursu rzutu oszczepem, gdy nadchodziła kolej Dainisa Kuli i Aleksandra Makarowa z ZSRR organizatorzy otwierali bramy stadionu na Łużnikach. „Robił się cug, który czuliśmy wszyscy, dzięki czemu oszczep dostawał od dołu powiew, taki sam, jaki skoczkowie narciarscy dostają pod narty, i niosło go dobrych kilka metrów dalej”, opisuje Kozakiewicz. Na taki „komfort” nie załapali się pozostali zawodnicy, których oszczepy leciały co najmniej 5 metrów bliżej.

 

Podobne „cyrki” miały miejsce w konkursach trójskoku, skoku w dal, zapasów, boksu, podnoszeniu ciężarów, rzutu dyskiem etc. Świat miał bowiem wiedzieć, którzy sportowcy byli najlepsi, a co za tym idzie: który system odniesie ostateczne zwycięstwo.

 

Fabryka „nadludzi” a może fabryka śmierci?

Nie zawsze sędziowie i organizatorzy byli w stanie „pomóc” sportowcom w zdobywaniu medali. Właśnie dlatego powstał stale rozwijający się przemysł dopingowy. Eksperci podkreślają, że dzisiejsi specjaliści od „wspomagania” cały czas są co najmniej dwa kroki przed lekarzami z komisji antydopingowej, ale i tak sytuacja jest nieporównywalna z tą sprzed kilkadziesiąt lat, kiedy to kobiety i mężczyźni byli szprycowani wszystkim, co nawet w najmniejszym stopniu uczyniłoby ich szybszymi, silniejszymi, wytrzymalszymi etc.

 

W czasie „zimnej wojny” prym w tego typu praktykach wiedli lekarze i trenerzy sportowców z NRD, którzy byli szczególnie zdeterminowani, jeśli chodzi o sukcesy sportowe. Niemieccy komuniści (i nie tylko oni) chcieli za wszelką cenę udowodnić, że dzięki socjalistycznym rozwiązaniom dominacją nad zachodnimi sąsiadami.

 

Kibice na stadionach niejednokrotnie nie mogli uwierzyć w to, co widzieli. NRD-owscy sportowcy w zdecydowanej większości swoją posturą bardziej przypominali niedźwiedzie, które uciekły z zoo, zaś kobiety z kobiecością miały tyle wspólnego, co poziom siatkówki w Kolumbii z ilością rowerów w Burkina Faso. Co gorsza – wschodnioniemieccy sportowcy bardzo rzadko zdawali sobie sprawę, że są de facto królikami doświadczalnymi a lekarze, którzy mają ratować ich zdrowie i życie są tak naprawdę ich oprawcami, a niekiedy nawet katami.

 

Jedną z najbardziej znanych postaci, jaka została skrzywdzona przez chory i nieludzki system NRD jest Heidi Krieger. Co najmniej od 16 roku życia „lekarze” szprycowali ją „niebieskimi tabletkami” mówiąc, że to witaminy, dzięki którym Niemka nie miała sobie równych w pchnięciu kulą, czego efektem było zdobycie w 1986 roku mistrzostwa świata.

 

Mimo że Krieger miała wówczas 20 lat i w swojej dyscyplinie nie miała sobie równych, to w 1990 roku, ze względu na coraz gorszy stan zdrowia została zmuszona do zakończenia kariery. Okazało się, że niebieskie tabletki to w rzeczywistości sterydy i inne specyfiki hormonalne. W efekcie ich długiego zażywania i nieodwracalnych zmian, jakie wywołały w jej organizmie Niemka w 1997 roku „zmieniła płeć” stając się Andreasem Kriegerem.

 

To właśnie przełom lat 80. i 90. stanowi jeden z najmroczniejszych okresów w sporcie, co podkreśla Władysław Kozakiewicz będący wówczas menagerem lekkoatletów m.in. byłych republik ZSRR.

 

„Namówiłem na współpracę obiecujące juniorki w skoku wzwyż, nieważne już z Rosji, Białorusi czy Ukrainy. Śliczne, zgrabne dziewczyny, które mając 18-19 lat, skakały ponad 190 centymetrów, czyli strasznie wysoko. Spokojnie mogłem je obwozić po całym świecie, na wszystkich mityngach łapały się do czołówki. (…) Sezon się skończył, wróciły do kraju. Przylatują na pierwsze zawody nowego roku, odbieram je z lotniska i na dzień dobry słyszę:

- Zdrastwuj, Władek!

Ale takim męskim głosem, że aż mnie osadziło na miejscu. One tymczasem, jak to radosne dziewczęta, podbiegły i buzi, buzi na powitanie. A ja poczułem na twarzy kłucie zarostu! I zobaczyłem, że kark, szyja całe w pryszczach”, wspomina polski tyczkarz.


Na zachodzie bez zmian
Byłoby wielką niesprawiedliwością oskarżanie o oszustwa dopingowe jedynie krajów bloku wschodniego. Na Zachodzie w pewnym momencie nie było wcale lepiej. Wystarczy przywołać „najbrudniejszy sprint w dziejach”, czyli finał biegu na 100 metrów mężczyzn na igrzyskach olimpijskich w Seulu w 1988 roku.


Dzisiaj wiemy, że co najmniej 7 z 8 uczestników finału szprycowało się. Największe gromy potępienia spadły na zwycięzcę biegu, czyli Bena Johnsona, bijącego wówczas rekord świata, który najprawdopodobniej został obsadzony w roli „kozła ofiarnego”. Złoty medal został mu odebrany i przyznany jego największemu rywalowi, który na mecie zameldował się jako drugi, czyli Carlowi Lewisowi. Po paru latach, kiedy stosowanie dopingu udowodniono również Lewisowi ten przyznał, że… „właściwie wszyscy coś brali”. Nasuwają się więc pytania: czy gdyby Johnson nie dał się złapać to dzisiaj mówilibyśmy o „najbrudniejszym biegu w dziejach”?


A może rację mają „poszukiwacze teorii spiskowych”, którzy uważają, że Amerykanin został „wyznaczony do złapania”, ponieważ już wcześniej złoty medal zarezerwowano dla Lewisa?


Sytuacja poniekąd powtórzyła się 20 lat później podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie, kiedy to obserwowaliśmy ogromnych wybuch formy chińskich sportowców lawinowo zdobywających złote medale w lekkiej atletyce, pływaniu etc. Zwycięstwa odnosili wówczas nikomu nieznani zawodnicy „znikąd”, bijący przy okazji wiele rekordów świata. Zawody w stolicy „państwa środka” dla większości z nich były jedynymi, w których wzięli udział, ponieważ nigdy więcej nie wystartowali w innych imprezach. Nie zmienia to jednak faktu, że ich nazwiska zostały na zawsze zapisane w panteonie „zwycięzców olimpijskich”.

Aborcja w imię zwycięstwa

„Nie znam lekkoatletki, która nie musiałaby poddać się aborcji”, napisała w swojej autobiografii Sanya Richards, amerykańska sprinterka – czterokrotna mistrzyni olimpijska, która sama dopuściła się mordu na dziecku w swym łonie. Wyznanie to wywołało kilka lat temu ogromne poruszenie w świecie sportu i nie tylko sportu.

Richards w rozmowie z magazynem „Sports Ilustrated” próbowała wytłumaczyć, dlaczego dopuściła się takiego czynu. - W 2008 roku byłam w najlepszym momencie mojego życia, moja kariera nabrała tempa. Wydawało mi się, że w ogóle nie mam wyboru. Moim jedynym celem było wygrywanie, zdobywanie medali. Po zabiegu powiedziano mi, że mam wziąć dwa tygodnie wolnego. Nie miałam tyle czasu, bo za kilkanaście dni rozpoczynały się igrzyska olimpijskie w Pekinie - powiedziała Amerykanka, która w 2008 roku była zdecydowaną faworytką do zwycięstwa w biegu na 400 m.

Kobieta próbowała się usprawiedliwić, że decyzja była spowodowana presją, jaką wywierało na nią środowisko lekkoatletyczne, trenerzy, media i sponsorzy. - Może to zabrzmieć śmiesznie, ale wśród lekkoatletów branie pigułek nie jest mile widziane, ponieważ to zatrzymuje wodę w organizmie. Słyszysz też, że musisz być w topowej formie, nie możesz zajść w ciążę, ponieważ wtedy cykle menstruacyjne są krótsze – powiedziała Richards.

 

Mimo że czyn Richards zasługuje na potępienie, to jednak w jednej kwestii trzeba przyznać jej rację – dzisiejszy sport daje przyzwolenie a nawet wymusza na zawodniczkach mordowanie dzieci w swoich łonach. Nie po to bowiem sponsorzy zainwestowali ogromne pieniądze w treningi i promocję swoich faworytów, żeby w pewnym momencie „płód” mógł pokrzyżować ich plany na zarobienie jeszcze większych pieniędzy. Tym samym historia zatoczyła koło: antykatolicka idea sportu Pierra’a de Coubertina została ostatecznie zrealizowana przez współczesnych wyznawców marksizmu kulturalnego.

 

Sport to na szczęście nie tylko „mroczne historie”, ale to już temat na zupełnie inną opowieść.

 

Tomasz D. Kolanek

 

 

Źródła: sportowefakty.pl, Władysław Kozakiewicz „Nie mówcie mi jak mam żyć”, „Przegląd Sportowy”

 

 


DATA: 2018-02-09 09:15
AUTOR: TOMASZ D. KOLANEK
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
12
 
 
 
Skomentuj arytukuł
Nick *:
Twoja opinia *:
wyślij opinie
Regulamin forum portalu PCh24.pl.
Kliknij aby przeczytać

Regulamin forum portalu PCh24.pl:

1) Na forum nie wolno umieszczać komentarzy które:

- promują zachowania dewiacyjne, sprzeczne z prawem naturalnym;

- obrażają wiarę katolicką i Kościół katolicki;

- zawierają wulgaryzmy (art. 3 Ustawy o języku polskim z dnia 7 października 1999r.);

- zawierają informacje obarczające niesprawdzonymi zarzutami inne osoby (art. 23 Kodeksu cywilnego);

- przyczyniają się do łamania praw autorskich (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994r.);

- zawierają linki i adresy do stron WWW, dane osobowe, teleadresowe lub adresy mailowe

- są reklamami lub spamem (nie mają nic wspólnego z komentowanym artykułem)

- są bezpośrednimi, brutalnymi atakami na interlokutorów lub nawołują do agresji wobec nich

- są niestosowne w kontekście informacji o śmierci osoby publicznej bądź prywatnej

- zawierają uwagi skierowane do redakcji PCh24.pl. (za te ostatnie jesteśmy bardzo wdzięczni, prosimy jednak o kontakt mailowy, tylko wówczas mamy bowiem pewność, że trafią one do osób odpowiedzialnych za treść serwisu).

2) Wszystkie komentarze naruszające pkt. 1 niniejszego Regulaminu będą usuwane przez moderatora

 

Komentarze

Potencjalne elementy pogańskie: 1. Nie tylko miejsce, ale również sposób i sceneria "obrzędu" wzniecania ognia olimpijskiego. 2. Wizerunek bóstwa pogańskiego Nike na medalach olimpijskich. PS. Czy pierwsze zapalenie znicza olimpijskiego nie miało miejsca w Amsterdamie w 1928 roku?
6 dni temu / Neopogaństwo ?
 
Sport, to pokonywanie wolą - słabości ciała, pot i zmęczenie. To taka praca, za którą nie płacą... Jeżeli płacą, to już nie sport, a praca.
7 dni temu / Waligóra
 
Bieg na sto metrów, o którym mowa, oglądałem na żywo. Bylem fanem Carla Lewisa i nie lubiłem Bena Johnsona, bo był znakomitym sprinterem i jego największym rywalem. W tekście jest jeden błąd. Ben Johnson nie jest Amerykaninem, ale Kanadyjczykiem.
7 dni temu / 123
 
Ciekawe panie redaktorze, że od kilkunastu lat USA wszczynają wojny i je prowadzą i nikt nie odważy się wywalić ich z zawodów. A kto w 2008 r. sprowokował wojnę na Kaukazie gdy trwała jeszcze olimpiada? Nie ci miłujący pokój żydojankesi? Nie pamięta pan tego, redaktorze? A kiedy rozpoczęto ruchawki majdanowe na Ukrainie? I nie jest pan stronniczy, prawda? Portal niby katolicki, ale taki rusofobiczny i... kłamliwy.
8 dni temu / mot
 
Nie chodzi o to, że grzech, ale po prostu jest to jak najbardziej narzędzie ideologiczne. Sam sport również jest przepełniony nieczystymi zagrywkami (a przecież gwiazdy sportu to autorytety dla wielu młodych ludzi), nie mówiąc już o zdrowotnych dramatach (jak choroby neurologiczne zawodników NFL czy bokserów). Należy mieć to po prostu na względzie, nie przyjmować tej serwowanej cukierkowej narracji o pięknie współzawodnictwa i deklarowanym etosie, tak jak i zawodowy sport absolutnie nie jest zdrowy (może co najwyżej być na tyle mało szkodliwy, że nie stanowić to będzie grzechu ciężkiego wobec własnego zdrowia i życia). Na samych zawodników również czeka cały wachlarz pokus (chociażby wpadnięcia w narcyzm), przez co jest to naprawdę trudne do pogodzenia z życiem katolika, co oczywiście nie oznacza, że sam sport jest zły jako taki. Z mojego podwórka podam ciekawostkę, że były bramkarz hokejowej reprezentacji Polski był... księdzem ;)
8 dni temu / incuss
 
To co ? Sport to grzech? Nie uprawiać, nie organizować zawodów, nie oglądać sportowych transmisji ?
9 dni temu / trooper
 


 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2017 by
INSTYTUT EDUKACJI SPOŁECZNEJ I RELIGIJNEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Fundacji Instytutu Edukacji Społecznej i Religijnej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.