DZIŚ JEST:   21   SIERPNIA   2019 r.

Św. Piusa X, papieża
Św. Apolinariusza
 
 
 
 

Benedykt XVI ogłosił nowych Doktorów Kościoła

Benedykt XVI ogłosił nowych Doktorów Kościoła

Podczas niedzielnej Mszy św. inaugurującej XIII Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów Ojciec Święty Benedykt XVI ogłosił także Doktorami Kościoła świętego Jana z Avili i św. Hildegardę z Bingen.


Na początku Eucharystii sprawowanej na placu św. Piotra odśpiewano litanię do Wszystkich Świętych. Następnie prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych poprosił papieża o zaliczenie do grona Doktorów Kościoła świętego Jana z Avili i św. Hildegardę z Bingen. Po wysłuchaniu życiorysów obydwojga świętych Benedykt XVI ogłosił ich Doktorami Kościoła.

Krótkie życiorysy nowych doktorów Kościoła.

Św. Jan z Ávili (po hiszp.: Juan de Ávila) urodził się 6 stycznia 1499 lub 1500 w Almodóvar del Campo w prowincji Ciudad Real (środkowa Hiszpania) w rodzinie szlacheckiej o korzeniach żydowskich.

Rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Salamance, ale przerwał je po IV kursie, gdy przeżył głębokie nawrócenie. Zapragnął zostać kapłanem i wyjechać na misje do nowo odkrytych „Indii”, czyli Ameryki. Przeniósł się więc na studia teologiczne i filozoficzne do Alcalá de Henares. W tym czasie zmarli jego rodzice. W 1525 (lub 1526) przyjął święcenia kapłańskie, a aby uświetnić ten obrzęd, na przyjęcie z okazji swej Mszy prymicyjnej w kościele, w którym spoczęli jego rodzice, zaprosił 12 ubogich, po czym sprzedał swą część spadku i rozdał wszystko potrzebującym.

W rok po święceniach, mając prawie trzydzieści lat, zamierzał udać się do Meksyku jako misjonarz, ale jego zdolności kaznodziejskie sprawiły, że biskup Sewilli zatrzymał go u siebie i powierzył mu zadanie zorganizowania misji ludowych w Andaluzji, aby ożywić wiarę w tej diecezji. Wkrótce potem sława młodego stażem kapłana dotarła na kastylijski dwór królewski, który poprosił go o wygłoszenie homilii na pogrzebie królowej Elżbiety (Izabeli) Portugalskiej, żony Karola V Habsburga, 17 maja 1538 w Grenadzie. Sugestywne słowa ks. Jana spowodowały głębokie nawrócenie i podjęcie decyzji o wstąpieniu do jezuitów św. Franciszka Borgiasza, który był do tego czasu markizem de Lombay i wicekrólem Katalonii.

Przyszły święty prowadził odtąd bardzo intensywne życie jako kaznodzieja i rekolekcjonista, przemierzając z naukami i kazaniami niemal cały Półwysep Pirenejski. Był przyjacielem i doradcą wielkich świętych swoich czasów: Teresy od Jezusa, Jana od Krzyża, Ignacego Loyoli, Franciszka Borgiasza, Tomasza z Villanueva, Piotra z Alcántary i wielu innych. Prowadził intensywne życie duchowe, skupione zwłaszcza na modlitwie, kaznodziejstwie i formacji kandydatów do kapłaństwa. Bardzo przychylnie odnosił się do powstałego wówczas Towarzystwa Jezusowego oraz wspierał jego rozwój w Hiszpanii. Popierał też reformę zakonu karmelitańskiego, jaką przeprowadzała św. Teresa z Ávili. Przyczynił się też do powstania bonifratrów, przyjaźnił się bowiem ze św. Janem Cidade (Jan Boży).

To sile jego kazań zawdzięczali swe nawrócenia tacy wybitni święci, jak wspomniani Franciszek Borgiasz i Jan Boży (20 stycznia 1532), najwięcej jednak korzystali zwykli ludzie dzięki jego trosce o nich i zakładaniu kolegiów, w których kształciły się dzieci i młodzież. Napisał wiele dzieł, głównie o charakterze teologicznym i moralnym, bardzo popularnych w drugiej połowie XVII wieku i tłumaczonych na różne języki europejskie. Prowadził też rozległą korespondencję, pozostawiając po sobie obfitą liczbę listów.

Ale spotykały go też trudności. Wielokrotnie oskarżano go o przynależność do tzw. oświeconych, hiszp. alumbrados. Spędził nawet miesiąc w więzieniu za rzekome sprzyjanie luteranom.

Zmarł 10 maja 1569 w Montilla koło Kordowy w opinii świętości jako gorliwy, kapłan, mistyk, asceta, kaznodzieja, teolog, nazywany apostołem Andaluzji.

Beatyfikował go 4 kwietnia 1894 Leon XIII, a kanonizował 31 maja 1970 Paweł VI. Wspomnienie liturgiczne tego świętego przypada 10 maja, w dniu jego śmierci, czyli narodzin dla nieba. W 1946 Pius XII ogłosił bł. Jana z Ávili, na prośbę episkopatu Hiszpanii, patronem Andaluzji, a w 6 lat później – tamtejszego duchowieństwa diecezjalnego.

Św. Hildegarda z Bingen (po niem.: Hildegard von Bingen) urodziła się 16 września 1098 w Rupertsbergu koło Bingen nad Renem (dziś Hesja) jako 10 dziecko w średniozamożnej rodzinie szlachty frankońskiej Hildeberta i Mechthyldy z Bermersheimu. Była pustelnicą i benedyktynką, wizjonerką, mistyczką, kompozytorką, uzdrowicielką, stosującą sposoby leczenia, które jeszcze dziś budzą uznanie i podziw, a nawet naśladownictwo.

Już w wieku 3 lat doświadczyła pierwszej wizji. Gdy miała 8 lat, zgodnie z ówczesnym zwyczajem tzw. dziesięciny, jako 10 dziecko w rodzinie została poświęcona Kościołowi. Trafiła do klasztoru benedyktynek w Disibodenbergu, gdzie pod opieką miejscowej przeoryszy bł. Juty ze Sponheimu uzyskała staranne wykształcenie klasyczne. A odznaczając się dużą inteligencją i zdolnościami, szybko zyskała rozgłos i uznanie. W 1136, po śmierci swej nauczycielki, od razu została jej następczynią na stanowisku przeoryszy. W 1147 przeniosła swą wspólnotę do ufundowanego przez jej rodzinę klasztoru we wsi Rupertsberg (Góra św. Ruperta), w którym mniszki jako te, które zostały "poślubione Chrystusowi", mieszkały całkowicie oddzielnie od zakonników. W 1165 zbudowała nowy klasztor w Eibingen.

Ważną rolę w jej życiu odegrały wizje, które miała przez całe życie, począwszy od 3 roku. W czasie jednego z tych widzeń otrzymała od Boga polecenie spisywania ich. Tak powstały jej dzieła, należące do klasyki niemieckiej i ogólnoeuropejskiej średniowiecznej literatury mistycznej.

Stopniowo rosła też jej sława i popularność oraz autorytet w ówczesnych środowiskach kościelnych i państwowych. Opat klasztoru w Disibodenbergu zawiadomił o widzeniach Hildegardy arcybiskupa Moguncji Henryka, który następnie przekazał wieść o tym papieżowi Eugeniuszowi III, który polecił zbadanie prawdziwości i prawowierności jej wizji. Na pozytywny wynik tych badań duży wpływ wywarła opinia św. Bernarda z Clairvaux – wielkiego teologa i reformatora zakonu cystersów. Odtąd sława, ale i wpływy frankońskiej zakonnicy-mistyczki zaczęły szybko wzrastać, ona sama zaś, mimo słabego zdrowia, w latach 1158-70 głosiła publicznie kazania w całych ówczesnych Niemczech, m.in. w Moguncji, Würzburgu, Bambergu, Trewirze, Metzu i Kolonii. Udzielała też porad zarówno biskupom, a nawet papieżowi, jak i władcom świeckim. Słynne stało się jej spotkanie w 1152 z cesarzem Fryderykiem I Barbarossą na dworze w Ingelheim nad Renem.

Głównym jej przesłaniem były nawoływania do poprawy moralności i do życia zgodnego z Ewangelią i nauczaniem Kościoła, a także ze statutami zakonnymi, w wypadku zakonników. Potrafiła być ostra i surowa w wypowiedziach, niezależnie od tego, do kogo się zwracała. Dostojnicy kościelni i świeccy niejednokrotnie bali się jej, a jednak nie tylko nie unikali jej, ale wręcz zabiegali o kontakty z mniszką. Niewątpliwie chronił ją przy tym autorytet i potęga papieża, który sam korzystał nieraz z jej rad i pouczeń.

Swą szczególną pozycję zawdzięczała zarówno swej sławie mistyczki-wizjonerki i opiece papieża, jak i, a może nawet przede wszystkim, osobistej inteligencji i wiedzy, jaką dysponowała. Wielu jej zwolenników i słuchaczy uważało ją wręcz za narzędzie Boga do zaprowadzenia pokoju i ładu w Europie jej czasów. Zwykli wierni ogromnie ją podziwiali, a nierzadko nawet czcili jak świętą.

Oddzielnymi obszarami jej działalności były muzyka, obserwacja przyrody i medycyna. W każdej z tych dziedzin zaznaczyła swą niezwykłą obecność. Muzykę uważała za wspomnienie raju, w którym Adam wraz z aniołami śpiewał psalmy na cześć Stwórcy, toteż śpiew powinien być nieodłączną częścią liturgii, gdyż jest równie ważny jak modlitwa i zbliża człowieka do zbawienia. Wierna tym zasadom skomponowała moralitet i liczne pieśni religijne (ale nie liturgiczne), a jej linia melodyczna była w dużym stopniu naznaczona emocjami. Jest pierwszą kompozytorką, której biografia jest pełna i dobrze udokumentowana.

Jako dociekliwa i uważna obserwatorka natury i ludzi, a przy tym znając grecką filozofię czterech żywiołów, badała wzajemne związki między światem żywym i martwym oraz ich wpływ na organizm i duszę człowieka. Pozostawiła po sobie traktat o leczniczym i szkodliwym działaniu roślin i minerałów, propagując przy tym coś, co można by dzisiaj nazwać zasadami zdrowego żywienia.

Zmarła w opinii świętości 17 września 1179 w swym klasztorze w Rupertsbergu. I chociaż szybko rozpoczęto jej proces kanonizacyjny, to w 1227 został on z nieznanych bliżej powodów przerwany i słynna frankońska zakonnica-mistyczka nigdy formalnie nie została wyniesiona na ołtarze. A jednak wpisano ją do Martyrologium jako świętą a 10 maja br. Benedykt XVI ogłosił ją świętą bez formalnej kanonizacji, ale z wpisaniem jej na listę osób czczonych w całym Kościele.

Źródło: KAI


DATA: 2012-10-08 12:33
 
 
Podziel się:  
 
 
 
drukuj
 
 
 
DOBRY TEKST
0
 
 
 

 
Top Komentowane
 
1
1
1
1
1
 

Nie ma go na naszym portalu?
Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
 
 
Święta Rita
Ojciec Pio
Święty Maksymilian
Fatima - orędzie tragedii czy nadziei
Różaniec - ratunek dla świata
 
 

Copyright 2019 by
STOWARZYSZENIA KULTURY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ
M. KS. PIOTRA SKARGI

 

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Stowarzyszenia Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.