DZISIAJ JEST
SOBOTA 23 WRZEŚNIA
Św. Ojca Pio z Pietrelciny
Św. Tekli, męczennicy
Św. Ojca Pio z Pietrelciny
Św. Tekli, męczennicy
Imieniny obchodzą:
Pius, Bogusław, Tekla
 
 
PRAWA STRONA INTERNETU
wyszukiwarka
 
 
 
 
 
Polonia Christiana nr 58       NASZE DZIEDZICTWO
Grzegorz Kucharczyk

Papieże na straży cywilizacji

Papieże na straży cywilizacji
papież Grzegorz I Wielki

Jeśli prawdą jest – a jest z pewnością – że cywilizacja świata zachodniego powstała jako produkt uboczny ewangelizacyjnej pracy Kościoła rzymskiego, i jeśli prawdą jest – a co do tego również nie ma żadnych wątpliwości – że tam, gdzie Piotr, tam i Kościół, rola papiestwa jako kreatora naszej cywilizacji nie wymaga tłumaczenia. Warto jednak przypomnieć najważniejsze na przestrzeni wieków etapy zaangażowania papieży na rzecz stworzenia i obrony cywilizacji świata chrześcijańskiego.

 

Wygaśnięcie na Zachodzie instytucji cesarstwa w roku 476 rozpoczęło okres zamętu w samym sercu chrześcijaństwa – w Rzymie i na całym Półwyspie Apenińskim. Kolejne jego etapy znaczone w VI wieku kampaniami Bizancjum na rzecz „odbicia” Italii z rąk Gotów, a następnie ponowną inwazją plemion germańskich, tym razem Longobardów, uczyniły z biskupów Rzymu jedyną trwałą władzę. Nie tylko duchową. Emblematyczne pod tym względem są postać i pontyfikat świętego Grzegorza I Wielkiego (590–604) – Doktora Kościoła i organizatora misji na Wyspy Brytyjskie pod przewodnictwem Augustyna z Canterbury), a także troskliwego opiekuna aparatu administracyjnego, który pod jego nadzorem potrafił zapewnić ochronę nie tylko mieszkańcom Wiecznego Miasta.


To wszak dzięki zapobiegliwości tego właśnie papieża ówcześni mieszkańcy Sycylii otrzymali na czas dostawy zboża, co zapobiegło klęsce głodu na wyspie. Procentowało tu wcześniejsze doświadczenie zdobyte przez Grzegorza jeszcze jako świeckiego, w szeregach administracji podporządkowanej cesarzom z Konstantynopola (był wówczas prefektem Rzymu). Nieprzypadkowo lud rzymski nazywał go konsulem Bożym.


W kolejnych wiekach wypełnianie przez papieży ewangelicznego wezwania: Wy dajcie im jeść (Mt 14, 16) odnosiło się wzorem świętego Grzegorza Wielkiego zarówno do strawy duchowej, jak i ziemskiej, rozumianej jako zaangażowanie biskupów Rzymu na rzecz zapewnienia Zachodowi politycznego spoiwa w postaci działań na rzecz powrotu na Zachód instytucji cesarstwa, co ostatecznie zwieńczyła cesarska koronacja króla Franków Karola Wielkiego rękoma papieża Leona III w Rzymie w Boże Narodzenie roku 800. Także później, podczas kolejnych odnowień instytucji cesarstwa na Zachodzie, współudział papiestwa okazywał się nieodzowny, nawet jeśli akurat na Stolicy Piotrowej nie zasiadał żaden wybitny następca Księcia Apostołów.


Można powiedzieć, że to papieże na powrót przywołali do świata zachodniego cesarzy, którzy obrzęd koronacji odbywali w Rzymie (nie w Konstantynopolu). Sacrum Imperium (dosłownie „namaszczone cesarstwo”) to przecież dziecko papiestwa. Dziecko – jak wiemy – krnąbrne i często nieposłuszne, mające wielkie ambicje. Od świętego Gelazego I po wielkich papieży średniowiecza: świętego Grzegorza VII, Innocentego III i Bonifacego VIII wiedzie ciąg Namiestników Chrystusowych, którzy niestrudzenie walczyli przeciw uroszczeniom kolejnych cesarzy chcących na wzór swoich bizantyjskich odpowiedników występować w roli „biskupów w sprawach zewnętrznych Kościoła”. Fakt utrzymania na Zachodzie podstawowych zasad cywilizacji łacińskiej, odrzucających dominację władzy świeckiej nad kościelną (bizantynizm), to kolejna wielka zasługa cywilizacyjna papiestwa.

 

Organizatorzy i animatorzy antemurale


Nie sposób też pominąć zasług „Bożych konsulów” na rzecz obrony tego, co pod ich auspicjami przez wieki systematycznie tworzono. Papieski Rzym w roku 846 boleśnie odczuł zetknięcie z islamem – „religią pokoju”. Hordy Saracenów, najechawszy Wieczne Miasto, splądrowały Bazylikę Świętego Piotra, nie oszczędzając samej konfesji Księcia Apostołów.


Gdy w XI wieku wschodni chrześcijanie doświadczali kolejnej fali zbrojnej agresji świata islamu (Turków seldżuckich), nieprzypadkowo właśnie w papieskim Rzymie szukali wsparcia. Wiedziano nad Bosforem, że jeśli pomoc ma przyjść z Zachodu, zorganizować ją może tylko biskup Rzymu. Wielkim orędownikiem zorganizowania takiej pomocy i stanięcia na jej czele pod sztandarem świętego Piotra był święty Grzegorz VII (1073–1085). Jego plany zniweczył, niestety, spór o inwestyturę z cesarzem Henrykiem IV. Wielkim jednak kontynuatorem myśli tego papieża był jego następca – błogosławiony Urban II, który...


Powyższy tekst jest tylko FRAGMENTEM artykułu opublikowanego w magazynie "Polonia Christiana".

zamów e-wydanie   zamów wydanie papierowe
 
 
 
 
 
 
drukuj
 
 
 

KOMENTARZE
Nick *:
 k
Twoja opinia *:
 
wyślij opinie
..
..
 
..
INFORMUJ
Wiesz o ważnym wydarzeniu?
Nie ma go na naszym portalu? Napisz! Krótkie komentarze lub felietony - opublikujemy je na Pch24.pl
 
 
...

Copyright 2017 by
INSTYTUT EDUKACJI SPOŁECZNEJ I RELIGIJNEJ
IM. KS. PIOTRA SKARGI

Żaden utwór zamieszczony w Portalu pch24.pl (www.pch24.pl) nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie, bez zgody Fundacji Instytutu Edukacji Społecznej i Religijnej im. Ks. Piotra Skargi z siedzibą w Krakowie (Wydawca). Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody Wydawcy jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Prośbę o zgodę należy kierować do Redakcji Portalu na adres [email protected] Zgoda udzielana jest w formie pisemnej lub elektronicznej.

Rozpowszechnianie utworów, po uzyskaniu zgody, możliwe jest tylko pod warunkiem podania bezpośrednio pod publikowanym utworem informacji o źródle pochodzenia (PCh24.pl) oraz odnośnika do strony źródłowej (link z atrybutem rel=”follow”). Zgoda nie obejmuje ilustracji do tekstów. Niniejsza klauzula nie dotyczy użytkowników Portalu, linkujących utwory zamieszczone w Portalu w mediach społecznościowych.